Berichten

hondenslee

“Alweer skiën…” Heb je er helemaal genoeg van? Het wachten voor de skilift, veel te dure koffie op de piste, papperige sneeuw aan het eind van middag en meezingen met foute muziek tijdens de après-ski. Ben je op zoek naar een alternatieve wintersportvakantie? Een keer iets heel anders? Actief, uitdagend, in de natuur en sneeuw? Wat denk je van een meerdaagse tocht met eigen hondenslee door het winterwonderland van Scandinavië?

“Ik voel mijn tenen niet meer…” Langzaam probeer ik ze heen en weer te wiebelen in mijn winterlaarzen. Dit gaat nog niet zo makkelijk aangezien ze gestoken zijn in drie lagen sokken wat de bewegingsvrijheid drastisch beperkt. Dan maar even een stukje achter mijn hondenslee aanrennen. Als dikke stroop voel ik het bloed door mijn benen naar mijn voeten stromen. Langzaam komt het gevoel weer terug. De schade nemen we vanavond in de sauna wel op. Nu eerst zorgen dat ik warm blijf. Rennen dus….

Hondenslee

We bevinden ons in Zweeds Lapland. In de buurt van de stad Kiruna: 67 graden noorderbreedte, net iets boven de poolcirkel. Het is januari, de kortste dag is geweest, de zon begint iedere dag weer iets aan kracht te winnen en de dagen worden langzaam langer. Gemiddeld duurt de dag hier van ongeveer 8:30 uur tot ’s middags 15 uur in dit jaargetijde. Maar de winter laat haar grip op het landschap niet zomaar los. Temperaturen variëren van een comfortabele -15 graden tot een iets minder comfortabele -40 graden Celsius….

Hondenslee

“It’s all about layers.” Laagjes, laagjes, laagjes. Hier begrijp je pas echt het nut ervan. Drie lagen sokken, twee lagen handschoenen, twee lagen onderkleding, een donsjas, thermolegging en een thermo-overal. Oh ja, en nog een bivakmuts, extra wollen muts en rubberen laarzen. De Scandinavische temperturen gaan je zeker niet in de koude kleren zitten! Letterlijk. Trek je bij -40C graden Celcius je handschoenen uit, dan heb je grote kans dat je vingers binnen een halve minuut bevroren zijn.

Hondenslee
Laagjes, laagjes, laagjes. En dan nog bevriest alles! De honden hebben er geen last van met hun sneeuwbestendige poten.
Hondenslee

“Oei”, hoor ik je denken, “waarom zou je daar dan in hemelsnaam naartoe op vakantie willen.” Daar is maar één heel kort antwoord op: de schoonheid van de natuur. De laagstaande zon geeft de hemel alle kleuren van de regenboog. Rood, oranje, paars, diepblauw, maar nooit simpel wit. En heb je overdag nog niet genoeg kleuren gezien? ’s Nachts is het de beurt aan het noorderlicht als je geluk hebt. Groene gordijnen zetten de hemel dan in vuur en vlam.

Hondenslee
Noorderlicht

Natuurlijk heb je de schoonheid die je kunt zien. Maar waar ik iedere keer weer door geraakt wordt is de schoonheid die je kunt horen. Of eigenlijk niet kunt horen. De sneeuw filtert alle geluiden weg en maakt de wereld stil…. Het enige dat je hoort is het schuiven van de slee door de verse sneeuw. De honden maken geen geluid als ze rennen, hun winterbestendige voetzolen lijken de grond niet eens te raken.

Hondenslee

Terug naar de meerdaagse sledehonden tocht. Wat kun je allemaal verwachten?

Kwart over zeven. De wekker is zojuist gegaan. Niet bewegen, wie kruipt er als eerste uit de slaapzak? Vannacht hebben we met ons groepje van vijf mushers (bestuurder van een hondenslee) geslapen in een hut midden in de wildernis. Geen elektriciteit, geen automatische verwarming, geen stromend water. Ergens vannacht is de houtkachel uitgegaan en is de temperatuur in de hut tot rond het vriespunt gedaald. De eerste die opstaat moet de kachel weer aansteken, maar loopt daarbij wel koude tenen op.

Hondenslee
Vastgebonden aan een boom en verankerd in de sneeuw met een haak staan de sledes er klaar voor. Als de honden eenmaal ingespannen ervoor staan trekken ze om het hardst om de slede in beweging te krijgen. Een touw en een haak zijn dan geen overbodige luxe…

Buiten zijn de honden inmiddels wakker geworden, met hun interne klok is niets mis… Eruit dan maar, thermoskleding aan, kachel aan en naar buiten. Het is etenstijd voor de honden. Gulzig schrokken ze de stinkende soep van vlees en water naar binnen die ze voorgeschoteld krijgen. Aan de horizon wordt het langzaam lichter en wordt het donkerblauw van de nacht ingewisseld voor oranje.

Hondenslee

Na een uitgebreid ontbijt; door de kou verbrand je extra veel en is veel eten geen overbodige luxe, is het tijd om de honden voor de sledes te spannen. Van stilte is even geen sprake nu. De honden zijn uitgeslapen en klaar voor een nieuwe tocht. Ze blaffen om het hardst om als eerste ingespannen te worden. Koud krijg je het er in ieder geval niet van! Eenmaal in hun harnas voor de slee blijven ze zoveel mogelijk geluid produceren en wordt er om het hardst getrokken om de slee in beweging te krijgen. “Gaan, gaan, gaan.” lijken ze te roepen.

Hondenslee
Hondenslee

Dan zijn we klaar om te gaan. Mijn hartslag is rond de 150 en ik heb het bloedheet ondanks de buitentemperatuur van -35 graden. Mijn vier honden houden niet van wachten en werpen mij enthousiaste blikken toe. Hou dat maar eens onder controle! We gaan! Ik trek het anker waarmee de slee vastzit uit de sneeuw en spring achterop. Woesh! Daar gaan we! En het is stil… Zodra de honden mogen rennen maken ze geen geluid meer. De stilte valt als een deken over me heen. Dit gevoel is onbeschrijfelijk.

Hondenslee

We zijn inmiddels een uurtje onderweg. Mijn hartslag is weer normaal en mijn tenen beginnen langzaam koud te worden. Besneeuwde bossen wisselen af met uitgestrekte bevroren meren en moerassen. De zon staat inmiddels boven de horizon en werpt lange schaduwen op het pad. De honden zitten lekker in hun ritme. Het eerste halfuur is er nog door allemaal, al rennend, gepoept en geplast. Maar nu draven ze eensgezind door de sneeuw.

Hondenslee
Hondenslee

Kilometer na kilometer. Onze gids op de voorste slee kiest de paden, de rest van de honden volgt. Je komt volledig tot rust. Er is niets waar je aan hoeft te denken behalve de slee en de honden. Soms ren je een stukje om warm te worden of als het bergop gaat om de honden te helpen. Soms moet je bukken voor een overhangende tak. Soms remmen als het hard bergaf gaat. Meer is er niet. Zo simpel, zo genieten.

Hondenslee
Halverwege is het tijd voor pauze! De honden kunnen even bijkomen terwijl wij onszelf opwarmen met een kop hete soep en een boven het vuur geroosterde tosti.
Hondenslee

Langzaam zakt de zon weer achter de heuvels en kleurt de horizon oranje en roze. Aan de andere kant komt tegelijk de maan op in een dieppaarse achtergrond. De natuur toont hier haar kunststukje in kleuren. Vol bewondering kijk ik om me heen, hoeveel kleuren kan de hemel hebben?

Hondenslee
Hondenslee

Het is drie uur in de middag als we bij onze nieuwe wildernishut aankomen. De honden hebben vandaag 40 km gerend en zijn moe en hongerig. Voor hen zit de dag erop, voor ons begint het zware werk nu. Met een bijl hakken we als snack voor de honden een enorme salami in stukken. Hierna is het water halen uit het meer vlakbij (waarbij je eerst het eerder gemaakt wak open mag hakken), hout halen voor de kachels en sauna, het diepgevroren avondeten van de honden in stukken hakken en water koken om het in te ontdooien en de sledes leeghalen.

Hondenslee
Hier hadden we geluk dat er stromend water in de buurt van de hut was. Alleen het omhoog sjouwen van 8 containers met 20 liter water was nogal een opgave!
Hondenslee
Eén van de wildernishutten. Wat een plaatje hè?

Tegen de tijd dat al het werk gedaan is, is de hut opgewarmd en kookt het water in de fluitketel voor een kop thee. Laagje voor laagje kan de kleding uit. Tot de sauna heet is en ik mijn vermoeide spieren kan ontspannen in de hitte. Dit is het moment om mezelf op bevriezingsverschijnselen te inspecteren. Mijn blauwe tenen worden langzaam weer roze en krijgen hun gevoel weer terug. Na de sauna gloeien al je spieren en voel je pas hoe hard ze hebben moeten werken om je warm te houden.

Hondenslee
Tijdens onze tocht hadden we een volle maan. Hierdoor was het noorderlicht ’s nachts minder goed zichtbaar. De maan gaf zoveel licht dat je wel met gemak zonder zaklamp rond kon lopen.
Hondenslee

Na het avondeten vallen mijn ogen al langzaam dicht. Het is pas 20 uur! Voor de meeste mensen begint de avond net. Maar voor ons is de energie op na een dag in de extreme kou. Het voordeel van het vroege donker is dat je al vanaf de middag kans hebt op noorderlicht. Tot laat opblijven gaat me echt niet meer lukken. Een uurtje later is het stil in de hut, morgen weer een dag!

Hondenslee
Het lijkt wel een pentekening toch?

Bovenstaande meerdaagse reis is geboekt via Nature Travels, een Britse outdoorreizen maatschappij. Maar ook Harriniva in Fins Lapland kan ik erg aanraden als je met husky’s op pad wil.

Geïnteresseerd in reizen naar Scandinavië? Kijk dan ook eens naar mijn andere reportages over Noorwegen en Zweden.

Met foto’s van mijzelf en Manja Herrebrugh


OneFrame – Outdoorreportages en fotografie, de naam zegt genoeg. Mijn website wordt hoogst waarschijnlijk niet bezocht door shopaholics, museumfanaten of thuisblijvers.Net als ikzelf zijn mijn lezers fan van het outdoorleven en niet bang voor een spatje regen. We houden van de natuur en alles wat zij ons te bieden heeft. Een citytrip zal je dan ook niet snel verwachten op mijn website.

Maar wat nou als je outdoorfan bent, maar je vriend of vriendin niet? Dan wordt het lastig een weekendje weg te plannen. Jij pleit voor het Zwarte Woud, hij of zij voor Londen. Als dat geen recept is voor een barst in de relatie! Maar wat nou als je een citytrip kunt maken waar je beide je hart op kunt? Samen hiken, samen genieten in koffietentjes. De ene dag bezoek je een museum, de volgende dag ga je met een kabelbaan de bergen in.

Mijn tip? Verras je partner, vriend of vriendin, ouders, broer of zus met een weekendje Bergen in Noorwegen! Deze prachtige kleurrijke stad is gelegen in een fjord omringt door bergen. Je wandelt hier zo vanuit een van de vele koffietentjes de natuur in. De stad is met recht een toeristische trekpleister met haar prachtige ligging aan de oceaan, authentieke houten huisjes, fijne boetiekjes en vele goede restaurants.

Zomers meren hier bijna dagelijks cruiseschepen aan en wordt de stad overspoelt door toeristen. Maar door de vele terrasjes en het autoluwe centrum heb je hier weinig last van. De meeste van de toeristen blijven in de buurt van de haven in het centrum. Sommige pakken het centrale kabelbaantje de bergen in om van het uitzicht over de stad te genieten, maar er zijn er nauwelijks die vanaf het kabelbaantje een wandeling starten.

Recent was ik in Bergen samen met Manja Herrebrugh waarbij we na een goede kop koffie het kabelbaantje pakte en de bergen in zijn gewandeld. En zoals het ons als outdoorfans betaamt kozen we voor de langste wandeling die er op de bordjes vermeld stond. Een kleine 15 km van het kleine kabelbaantje in het centrum van Bergen, rondom de stad naar een iets buiten het centrum gelegen kabelbaan met een fantastisch uitzicht over, nou ja, eigenlijk alles!

En omdat één foto meer zegt dan duizend woorden, hierbij de foto’s (klik op de foto voor een grote versie)!

citytrip

We beginnen bij het begin! Aangekomen op de berg met het kabelbaantje heb je op zonnige dagen een prachtig uitzicht over de stad. Vandaag alleen niet helaas…. Je kunt hier ook heerlijk een kopje koffie drinken als je geen zin hebt in een wandeling en zelfs met een kano varen op één van de vele bergmeertjes!

 

 

 

 


citytrip

citytrip


citytrip

En toch is wandelen in de mist ook niet vervelend. De stilte ligt als een deken over het landschap en je weet nooit waar de weg je heen brengt.

citytrip

Gelukkig is de route goed aangegeven en staan er regelmatig borden met een kaart van het gebied.

 



citytrip

Langzaam vordert de wandeling, de planken zijn glad en het is koud. Een zonnetje zou lekker zijn.

citytrip

Best mysterieus toch?

 

citytrip

Zie ik daar een stukje blauw in de lucht?

citytrip

En dan… Binnen 10 minuten trekt de mist op en laat het landschap om ons heen zich zien. De oooh’s en aaaah’s zijn niet gering.

citytrip

We rennen van links naar rechts om overal maar de mooiste foto te kunnen maken. Wat een bijzonder natuurfenomeen!

citytrip

Dus dit is het meertje waar we net nog in de dikke mist langsliepen?

citytrip

Niet alleen het prachtige landschap wordt langzaam onthuld, ook de klim die ons nog te wachten staat doemt voor ons op uit de laatste mistflarden.

citytrip

En klimmen zullen we! Hoger en hoger boven de wolken uit.

citytrip

Maar na iedere 10 meter hoger wordt je weer getrakteerd op een nog mooier uitzicht. Stopjes om uit te rusten en nog maar een foto te nemen zijn er dus genoeg!

citytrip

Nog maar een foto, je hebt er nooit genoeg!

citytrip

Boven op de berg zijn de bordjes met pijlen verdwenen en hebben plaats gemaakt voor stapels stenen. Zo ver je kunt zien leiden ze je de verte in. Als bakens naar een warme kop chocolademelk!

citytrip

En ondanks de klim blijven we lachen!

citytrip

Daar onder de wolken, daar ligt Bergen. Wat een geluk dat wij hier in de zon lopen.

De stapels stenen leiden ons langzaam om de stad heen.

citytrip

En als je twijfelt, dan staat er bovenop alsnog een bordje!

citytrip

Tja, zoals ik al schreef zegt een foto meer dan duizend woorden.

citytrip

Het volgende baken is alweer zichtbaar.

citytrip

De schemering zet in als de zon langzaam onder gaat. Kijk, je ziet zelfs de maan al opkomen.

citytrip

De novemberzon zakt langzaam in zee. Wat een afsluiting van deze wandeling!

citytrip

Nog heel even genieten we van het uitzicht…..

citytrip

En na een laatste foto is het tijd voor onze welverdiende warme chocomel met slagroom en pakken het kabelbaantje terug de stad in.

 

 


Tips en websites:

  • De kabelbaan in de stad heet de Fløibanen funicular.
  • Die net buiten het centrum de Ulriken Cable Car.
  • De wandeling is bij beide punten te starten, maar onze ervaring is dat de weg vanuit de Fløibanen beter aangegeven staat en makkelijker te volgen is.
  • Tips voor een koffietentje kan ik niet geven, daar zijn er tientallen van in Bergen! Maar als je er echt een wil weten is Det Lille Kaffe Kompaniet een aanrader.
  • Noorwegen staat te boek als erg duur, maar als je een beetje rondkijkt is er altijd wel een goedkoper restaurant met goed eten te vinden, de toeristen willen ook wat!

 

 

Dit artikel is ook te lezen op Mountainreporters.com

Het is druk: druk op het werk, druk op de weg, druk thuis. Tijd voor een weekend ontspannen! Ga mee wandelen net over de grens met Duitsland over de Hermannsweg. De perfecte plek om jezelf helemaal te ontspannen en te genieten van een onverwacht bergachtig landschap zo dichtbij Nederland.

Hermannsweg

Een totaal ander landschap net over de grens.


Magische taferelen

Zonlicht verandert de met bladeren bedekte bosbodem in een schaakbord. Licht en donker wisselen elkaar af, wanneer je je ogen tot spleetjes knijpt lijkt het net een schilderij van Monet. Een lichte bries laat de lichtgroene boekenblaadjes ruisen aan de takken. In de verte is het geklop van een specht te horen. Ik kijk om me heen, tussen het afgevallen blad op de grond zijn net de eerste topjes van paddenstoelen zichtbaar. 

Hermannsweg

Tijd voor ontspanning!

Hermannsweg

Magisch herfstlicht.

Hermannsweg

Zonlicht tekent vlekken op de met bladeren bedekte bosbodem.


Op pad met Hermann

We: Manja, ik en mijn hond Sam zijn op pad met Hermann. Hermann is onze gids op de meerdaagse tocht over de Hermannsweg die we dit najaar wandelen. Hermann is overal aanwezig, op bomen, paaltjes en stenen: een grote witte H geschilderd op een zwarte ondergrond. Maar ja, Hermann is dan ook al heel wat jaren gids. Al sinds hij in het jaar 9 na Christus zijn stam over dit pad begeleide en drie Romeinse legers overwon volgen mensen zijn tekens. Handelslieden gebruikten het pad in de middeleeuwen om producten van Duitsland naar Nederland te vervoeren en tegenwoordig geldt de Hermannsweg als een van de mooiste wandelingen in Duitsland.

Hermannsweg

Eeuwenoude uitgesleten paden.

Hermannsweg

Oude en nieuwe bewegwijzering bij elkaar.


Lange afstandspad de Hermannsweg


Een weekend ontspannen

De zomer is voorbij en Nederland is weer druk aan het werk. Zo ook wij, tijd dus voor een korte onderbreking van ons drukke thuisleven. Het is toch zonde om niet nog volop te genieten van de prachtige herfst die we dit jaar beleven! Aangezien we maar een kort weekend de tijd hebben, maar wel het gevoel willen hebben dat we er echt even uit zijn geweest valt onze keuze op de Hermannsweg in west Duitsland.

Hermannsweg

De glooing van het landschap is goed te zien (en merken aan de kuiten) tijdens de wandeling.

Hermannsweg

Velden vol wilde bloemen aan de bosrand.

Hermannsweg

Onderweg kom je meerdere boomgaarden tegen waar je uitgenodigd wordt een appeltje tegen de dorst te plukken.


Vlakbij

Met een kleine twee uurtjes rijden sta je aan het begin van de wandeling. Zodra je Nederland verlaat worden het licht glooiende landschap om je heen steeds hoger en groener. De Hermannsweg vormt samen met het aansluitende wandelpad Eggeweg de Hermannshöhen: de Hermannshoogte. Beide wandelpaden lopen grotendeels over kamwegen, een garantie voor mooie vergezichten dus!

Hermannsweg

Genieten van vergezichten.


Afwisselend landschap

Manja en ik lopen in totaal drie etappes van de Hermannsweg: van Riesenbeck tot Bad Iburg. Onze tocht leidt ons door beuken- en dennenbossen, door pittoreske dorpjes en langs oude boerderijen. Velden vol wilde bloemen wisselen af met zonnebloemen en eeuwenoude karrenpaden brengen je langs moderne kalksteen afgravingen. Zo is er voor ieder wat wils. Het pad is makkelijk te volgen en goed onderhouden. Voor mijn hond Sam is de wandeling een genot! Lekker struinen door de bossen. Officieel moet Sam de gehele weg aan de riem lopen. Maar de meeste lokale Duitsers die we tegenkomen hebben hun hond loslopen.

Hermannsweg

Mooie, typisch Duitse huizen.

Hermannsweg

Rustieke lanen.

Hermannsweg

Een stap terug in de tijd…

 

 

 

 

Langs het pad zijn voldoende hotels en herbergen aanwezig om de wandeling zo lang of zo kort te maken als je zelf prettig vindt. Op meerdere plekken zijn ook café’s en restaurants te vinden waar je even lekker kunt bijkomen onder het genot van een Duits biertje.

Kaarsjes in het bos

De wandeling gaat langzaam vandaag, heel langzaam. Na iedere bocht staan we stil. Zonlicht prikt door de toppen van de bomen om tussen de bomen net die ene bloemenstruik te verlichten, magisch! Een stukje verder opent het bos zich om te veranderen in een idylisch weiland met paarden erin; en weer staan we stil. We wandelen weer een stukje tot we midden het bos een klein gebouwtje ontwaren. Een middeleeuws kapelletje! Het wordt een lange dag vandaag… 

Hermannsweg

En dan ineens tussen de bomen….

Hermannsweg

Midden in het bos een kaarsje aansteken.


Volledig uitgerust

Na drie dagen wandelen voelen we ons weer helemaal opgeladen en hebben echt het gevoel gehad op vakantie te zijn geweest. Het is weer tijd om onze spullen te pakken en terug te rijden naar druk Nederland. Met ons hoofd nog vol van mooie ervaringen starten we onze tocht terug naar huis, klaar om ons weer in het werkende leven te storten. Er is toch geen betere ontspanningskuur dan een stuk wandelen! Wanneer gaan we weer?

Hermannsweg

Een kleine impressie.

Tips:

  • Informatie over de Hermannsweg? Kijk dan hier.
  • Leuke plek om te overnachten? Wij sliepen onder andere in hotel Waldschlössen. Je kunt hier ook heerlijk eten!
  • De wandeling beginnen met een koffie en uitzicht? Dat kan hier.
  • Sla zeker het dorpje Tecklenburg niet over. Schattige smalle straatjes met witte gepleisterde huisjes maken dit de perfecte plek voor een lunch.