Berichten

– 7 km paaltjeswandeling
– Gemixt bos en open weilanden
– Hond mag bijna het hele jaar los lopen


Een storm raast over Nederland. De wind slaat haar klauwen om alles dat ze vast kan grijpen. Eeuwenoude beuken kunnen deze razernij niet aan en breken af als brandhoutjes. Dennenbomen vallen zij aan zij over de paden heen en vogels, eekhoorns en muizen moeten in allerijl een veilige schuilplaats zoeken. De wind giert en laat de natuur kraken tot de kracht eruit is. Na de storm volgt de stilte. De vogels durven het nog niet aan te fluiten en takken bewegen niet uit angst af te breken. Langzaam prikt de zon haar stralen door de bewolking om de verkleumde en afgebroken natuur te herstellen.

 

 

Vanuit huis hebben Sam en ik de storm gade geslagen. Nu de stilte is wedergekeerd besluiten we dat het tijd is de schade in de natuur te gaan opnemen. De thermosfles gevuld met heet water wordt samen met een paar dikke plakken cake in de rugzak gedaan. Voor vandaag staat er een rondwandeling van zeven kilometer op de planning door de landgoedbossen bij Bikbergen, Crailo en het IJzeren veld. Een bijzonder stukje natuur tussen Bussum en Huizen in.

 

Bikbergen, Crailo en het IJzeren veld

Begin-en eindpunt:

Dagrecreatieterrein de Steen
Oud Blaricummerweg
1272 Huizen, Nederland

Wandeling:

Bij aankomst zie je de statige oude beuken die deze wandeling kenmerken al voor je oprijzen. Aan de rechterkant van de parkeerplaats vinden we een paaltje met een rode één erop: het begin van de wandeling. Honden mogen in deze bossen bijna het gehele jaar loslopen. Alleen in het broedseizoen van 15 maart t/m 15 juni moeten ze aan de lijn. Aangezien het januari is sprint Sam al vooruit om alle afgebroken takken te onderzoeken.

De route is gemakkelijk te volgen.

Hier was ooit een pad…

 

Terwijl de nummers op de paaltjes langzaam oplopen wandelen we langs weilanden en door dichte dennenbossen. Tijdens deze wandeling steek je tweemaal een rustige weg over en wandel je éénmaal een klein stukje over het einde van een doodlopende weg. De dennenbossen worden langzaam schaarser en steeds vaker afgewisseld door beuken waarachter soms een schim van de statige villa’s te zien is die her en der in het natuurgebied gebouwd zijn. De paden zijn rustig en je komt enkel de bewoners van de villa’s tegen die hun hond uitlaten.

Tijd voor pauze!

Jonge beuken lijken onaangetast door de wind.

Sam geniet van de afwisseling tussen bos en weiland. De storm heeft een ravage aangericht in het bos. Sam springt enthousiast over omgevallen bomen heen en ziet zijn kans schoon ziet om in een diepe modderplas te duiken terwijl ik met moeite het pad probeer te volgen. De willekeur van de wind is schokkend. Hele rijen dennenbomen hebben het loodje gelegd terwijl jonge struiken geen takje verloren zijn. De razernij van uit de grond gerukte beuken en naaldbomen geven een triest gevoel.

Gelukkig hebben de meeste oude beuken de storm overleefd.

Na ruim tweehonderd jaar geschiedenis gezien te hebben geveld door de wind. Vaak omringd door kleine beukenboompjes die nu kunnen groeien in de nieuw ontstane open plekken. De schade is groot, maar zelfs onder de kluiten van de omgevallen bomen komt het nieuwe leven al omhoog. Tussen de afgebroken takken zie je soms de witte schim van de eerste sneeuwklokjes. Over een paar jaar zullen deze bomen voeding zijn voor nieuw leven. In het voorjaar hoor je dan de spechten weer hameren en zie je de eekhoorns kamikaze sprongen maken hoog boven je hoofd.

 

Weerspiegelingen in de plassen.

Na de wandeling is Sam zwart en zeer voldaan met zichzelf. Dat wordt onder de tuinslang voor hem bij thuiskomst.  Hierna is het tijd om op te warmen met een kop warme chocolade voor mijzelf en een bak brokken voor Sam. Op naar de volgende wandeling!

Meer informatie:

Wildplukken

Wildplukken


Er is iets vreemds aan de hand in Nederland. Op steeds meer plekken zie je ze lopen. Mensen die aan boomschors snuffelen en een hapje nemen van een groen blaadje. Gekleed in waterdichte kleding met in hun hand een plastic bakje. Aan hun riem hangt een zakmes. Schichtig schieten ze links en rechts de bosjes in om ineens tot stilstand te komen en met een borsteltje wat aarde van een paddenstoel af te borstelen. Wildplukkers zijn het.


Met de blik op de grond gericht. Op zoek naar eekhoorntjesbrood!

Het is de nieuwe hobby van de moderne mens. Na jaren genoten te hebben van het gemak van de supermarkt vallen we nu terug op het jagen en verzamelen dat onze voorouders al deden. Ook als restaurant tel je hedendaags pas mee als de chef-kok zelf de paddenstoelen heeft geplukt en er op minstens één gerecht wilde bloemen prijken.

Wildplukken

De natuur heeft zoveel te bieden!

 

Ook ik ben in de ban geraakt van het wildplukken. Afgelopen najaar was ik op vakantie in Zweden en stonden de bossen vol paddenstoelen en bosbessen. Van de lokale bevolking – die zelf ook fervent wildplukkers zijn – hoorde ik over eekhoorntjesboord. De paddenstoel der paddenstoelen. In Frankrijk een ware delicatesse en in Nederland onbetaalbaar. Als je ze al kunt vinden bij de groenteboer. Volgens de kenners de lekkerste paddenstoel die er is.

Piepklein eekhoorntjesbrood naast een net zo klein bosbessenstruikje.

Eekhoorntjesbrood behoort tot de familie der boleten: paddenstoelen met onder de hoed een sponzig uiterlijk. Hierdoor zijn ze makkelijk te herkennen. Ik wist toen nog niet dat er vele soorten boleten zijn. De meeste zijn eetbaar maar er zitten ook enkele giftige tussen. Daarbij is er geen één zo smaakvol als eekhoorntjesbrood, dus dat was waar ik naar op zoek moest.

Urenlang heb ik daarna door de bossen gestruind – gekleed in waterdichte kleding en met mijn speciale paddenstoelenmesje in de hand – op zoek naar eekhoorntjesbrood. Ondertussen snoepend van de bosbessen die tussen de vele paddenstoelen groeien. Het moment dat je dan op een open plek in het bos komt en in de zonnestralen een groepje eekhoorntjesbrood bij elkaar ziet staan is onvergetelijk. Alsof je voor het eerst zonder zijwieltjes kunt fietsen als kind.

Wildplukken

Eekhoorntjesbrood!

Kanstanjeboleten. Minder smaakvol, maar ook goed eetbaar.


Wat is wildplukken en waarom is het zo populair?

Wildplukken is het verzamelen van niet gekweekt voedsel in de natuur. Dit kan van alles zijn. Bessen, noten, fruit en paddenstoelen. Groeit het in het wild en kun je het eten dan voldoet het aan de voorwaarden. Nu ons voedsel in de supermarkten steeds onherkenbaarder en onnatuurlijker wordt verlangen er steeds meer mensen naar “echt” eten. Champignons die naar aarde en noten smaken en volzoete kleine bosbessen in plaats van dat ze alleen maar heel groot en waterig zijn.

Daarnaast weet je bij supermarkt groente vaak niet waar het vandaan komt en welke bestrijdingsmiddelen en chemicaliën erop gebruikt zijn. Recent is bijvoorbeeld de licentie voor het gebruik van het onkruidbestrijdingsmiddel glyfosaat voor vijf jaar verlengd. Dit middel zit in onder andere Roundup en wordt door boeren gebruikt om groente en fruit te bespuiten. Er gaan al jaren stemmen op dat dit middel kankerverwekkend is en zeer slecht voor de gesteldheid van de natuur. Iets wat je dus liever niet binnen krijgt.

Wildplukken

Bosbessen zijn gemakkelijk te herkennen, vooral in de herfst als het blad rood kleurt.

Wildplukken

Waarna bosbessen pannenkoeken als ontbijt natuurlijk niet kunnen ontbreken!

Nog een mooi voordeel is dat er in de natuur heel veel voedsel te vinden is dat je niet in de supermarkt in de schappen ziet liggen. Denk maar eens aan wilde aardbeien of zuring. En wat dacht je van “onkruid” als zevenblad (gekscherend ook wel tuinmansverdriet genoemd omdat je er nooit meer vanaf komt), paardenbloemen, viooltjes en brandnetel.

Mag je zomaar wildplukken?

Nee. In ons land vol regels is wildplukken verboden en valt onder stroperij. Boetes kunnen oplopen tot 4100 euro. Wel wordt het verzamelen van voedsel voor eigen gebruik gedoogd. Een klein bakje met bramen of bessen plukken is dus geen probleem! Ga als plukker wel altijd met respect met de natuur om. Pluk niet een hele struik leeg. Dieren moeten ook kunnen eten van wat de natuur hen biedt. Die kunnen niet naar de supermarkt als de struiken leeg getrokken zijn. Trek ook niet zomaar een paddenstoel met wortel en al uit de grond. Hierdoor maak je de  ondergrondse schimmelstructuur kapot en komt de paddenstoel niet meer terug het volgende jaar.

Wildplukken

Blijf zoveel mogelijk op het pad. Probeer de natuur zo min mogelijk te verstoren.

Wildplukken

En pluk niet alles weg, dieren leven ook van de opbrengst van de natuur.

Heb je een grote achtertuin, of ken je iemand met een grote tuin. Dan is dit natuurlijk ook een ideale plek om eens lekker te gaan plukken. Ik weet zeker dat de eigenaar volmondig toestemming geeft als je zegt zevenblad te willen plukken! Alleen al in mijn eigen achtertuin vind ik van alles: wilde viooltjes, brandnetel, madeliefjes en paardenbloem bijvoorbeeld. Genoeg om ’s zomers een mooie salade mee te maken! Nog een tip is de website wildplukwijzer.nl. Hier kun je aan de hand van een kaart van Nederland zien wat er bij jou in de buurt te plukken is.

Kun je zomaar alles eten?

Er is in de natuur veel eetbaars te vinden. Maar je vindt er ook genoeg giftige planten, bessen en paddenstoelen. Met name bij paddenstoelen lijken eetbare en giftige soorten soms verraderlijk veel op elkaar. Ieder najaar zijn er wel een paar gevallen van vergiftiging door het plukken van de verkeerde soort. Zorg daarom dat je weet wat je doet. Volg eens een workshop en neem een wildplukboek mee als je op pad gaat. Pluk liever ook geen voedsel langs akkers of weilanden. Je weet hier niet waarmee ze bespoten zijn. Hetzelfde geldt voor plukken langs de autoweg. Uitlaatgassen hebben geen goed effect op voedsel.

Wildplukken

Ook al zijn ze niet eetbaar. Het loont altijd de moeite om paddenstoelen van dichtbij te bekijken.

Wildplukken

En zo dicht bij de grond zie je nog veel meer.

Behalve eekhoorntjesbrood zocht ik in Zweden ook naar cantharellen. Persoonlijk vind ik deze kleine gele zwammetjes erg smaakvol en perfect om door de roereieren te doen voor het ontbijt. In de bossen groeien behalve de echte cantharellen ook valse cantharellen. Echt waar, zo heten ze echt. Deze lijken sprekend op cantharellen maar hebben net een wat ander steeltje. Daarbij zijn ze licht giftig, je kunt er last van je maag van krijgen. Het is dus niet altijd even makkelijk om eetbaar van giftig te onderscheiden zonder enige kennis.

Weet wat je wel en niet kunt plukken.

Een van de mooiste, maar ook één van de giftigste soorten.


Doen!

Probeer het eens! Google wat je bij jou in de omgeving kunt vinden en schotel je gasten een zelf geplukte salade voor. Of maak eens bospaddenstoelen-of brandnetelsoep. Daarnaast is wildplukken een reden om naar buiten te gaan. Je zal zien dat je op een heel andere manier naar de natuur gaat kijken. Dus: trek die waterdichte kleding aan, pak een plastic bakje en een mesje en, hop, naar buiten!

Wildplukken

Boleten en cantharellen. Dat wordt bospaddenstoelensoep vanavond!


Tips:

  • Wildplukwijzer.nl – Hier vindt je op een kaart van Nederland heel veel wildplukplekjes en wat je er kunt plukken. Ook verkrijgbaar als app voor Android en IOS.
  • Handige apps voor paddenstoelen: Book of mushrooms (encyclopedie met eetbare en giftige paddenstoelen) of Mushroom identify (neem een foto en zie wat het is). Voor eekhoorntjesbrood gebruik ik zelf de app Mycoldent waar je aan de hand van vragen ziet wat voor boleet je voor je hebt.
  • Recepten en workshops vindt je onder andere op deze websites: Bloemenpad.nl en Culinairwildplukken.nl.
  • Nog meer weten? Kijk dan eens naar de boeken Wildplukken: de alternatieve fruittuin of Het wildpluk kookboek.
  • Ga je op zoek naar paddenstoelen? Koop dan een paddenstoelenmes. Aan de achterkant heeft dit mesje een borsteltje om de aarde van de paddenstoel af te borstelen. Trek een paddenstoel nooit zomaar uit de grond, snijd hem altijd af, anders vernietig je de ondergrondse schimmelcultuur.
  • Wildplukregels vindt je op de website van de KNNV: De Vereniging voor Veldbiologie.
  • Heb je een tuin? Plant dan eens eetbare bloemen zoals Oost Indische kers of lavendel en bessenplanten zoals frambozen, bramen of aalbessen.

 

 

– 12 km paaltjes wandeling
– Parkbos, stuifduinen, weiden met boomgroepen en oude lanen
– Hond mag niet overal los

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

 


Snijdende wind en sneeuwbuien zijn de voorspelling voor vandaag. Maar Sam en ik laten ons niet zomaar tegenhouden! Met dikke sjaal, thermokleding, handschoenen en muts was ik er klaar voor. Je sjouwt toch een hoop extra bepakking mee in de winter. Sam heeft het toch een stuk makkelijker met zijn dikke wintervacht, hij heeft het nooit koud!


 

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

Landgoed Beerschoten zet gelijk de toon aan het begin van de wandeling.


Landgoederen Beerschoten en Houdringe en het Panbos

Begin- en eindpunt:

Paviljoen Beerschoten
De Holle Bilt 6
3732 HM De Bilt

De wandeling:

  • Afstand: 12km.
  • Zeer afwisselende wandeling. parkbos, stuifduinen, weiden met boomgroepen en oude lanen wisselen elkaar af.
  • Route aangegeven met gele paaltjes.
  • Horeca onderweg: Van der Valk de Biltsche Hoek.
  • Kans op modderplassen: Groot! Maar wel afgewisseld met schoon zwemwater.
  • Er moet tweemaal een (rustige) weg overgestoken worden en aan het eind wandel je een klein stukje langs een wat drukkere weg.

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

Vandaag gaan we wandelen met vriendin en collega-blogger Manja. Bij aankomst op de parkeerplaats in de Bilt vanaf waar we onze wandeling beginnen zie ik haar al staan gehuld in vele lagen kleding. Vol goede moed beginnen we met de rondwandeling van 12km door Landgoed Beerschoten, het Panbos en Landgoed Houdringe. De wandeling die we voor vandaag hebben uitgekozen.

 

 

De snijdende wind laat onze neuzen rood kleuren en onze tenen worden langzaam gevoelloos. Maar als de laagstaande zon dan tussen de wolken door spiekt en haar gouden licht over het bevroren water van een meertje werpt weet je weer waarom de winter zo mooi is om in te wandelen. Alles is gedempt in de kou. Het lijkt wel of er een dikke deken over het bos ligt. Takken lijken langzamer te bewegen in de wind en behalve het knisperen van verdorde blaadjes onder onze wandelschoenen is er geen geluid te horen.

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

Beukenlanen die rechtstreeks uit de film komen!

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

Als je goed kijkt spelen er zich ook echt sprookjes af tussen deze beuken.

Al gelijk aan het begin van de wandeling worden we betoverd door de natuur. Een statig oud landhuis en een beukenlaan die niet zou misschien in de serie Game of Thrones maken van Landgoed Beerschoten een bijzonder gebied. Sam is minder enthousiast. Helaas mag hij hier nog niet loslopen en omdat wij met veel “ooohs” en “aaaahs”  aan het fotograferen zijn laat hij met luid gepiep horen dat het tijd is om verder te lopen. Het Panbos, daar wil hij heen!

 

Dit tweede deel van de wandeling is een waar hondenparadijs. Smalle bospaadjes, dichte struiken en veel andere honden. Sam heeft de tijd van zijn leven terwijl wij rustig achter hem aan wandelen. Goed om ons heen kijkend om niet de gele paaltjes van de route uit het oog te verliezen. Hier kan hij lekker even zijn energie kwijt voordat we aan het derde deel van de wandeling: Landgoed Houdringe beginnen.

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

Heel voorzichtig op het ijs!

OUTDOOR MET DE HOND – BEUKENLANEN IN DE BILT

Landgoed Houdringe heeft een paar betoverende dennenlaantjes.

Ook hier moet Sam helaas een groot stuk aan de lijn. Waar hij los mag en waar hij aangelijnd moet zijn staat tijdens deze wandeling goed aangegeven. Tijdens dit laatste deel begint het steeds harder te waaien en het lukt niet meer onze vingertoppen warm te krijgen. Sam heeft nergens last van, die vindt de kou heerlijk!

 

Met stevige tred wandelen we langs de oude weilanden en stuifduinen van Houdringe richting het eindpunt. Vlak voor het einde van de wandeling kom je nog een losloopgebied tegen waar Sam nog even lekker kan rennen. Hier vindt je ook schoon zwemwater voor het geval je hond onderweg een lekkere modderplas heeft gevonden.

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

De paaltjes zijn gemakkelijk te volgen tijdens deze wandeling.

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

Beuken, dennen en eiken wisselen elkaar af.

Ondanks dat honden tijdens deze wandeling niet overal los mogen is hij toch zeer de moeite waard om te lopen. De afwisseling en bijzondere natuur maken dat dit een wandeling is die nooit gaat vervelen. Terwijl Manja en ik genieten van een warme chocolademelk met slagroom en Sam tevreden ligt te snurken bij de verwarming praten we nog even na.

 

Al snel is het besluit genomen om deze wandeling in het voorjaar weer te maken. Wat moet het mooi zijn als de felgroene blaadjes aan de eeuwenoude beuken zich langzaam ontvouwen en je tussen de eiken en dennen kleurige voorjaarsbloeiers omhoog ziet komen!


Meer informatie:

 

Hoorneboegse Heide

– Verschillende rondwandelingen
– Bos en heide
– Hond mag bijna overal het gehele jaar los

Hoorneboegse Heide

Soms zijn er van die dagen dat alles meezit. Zo ook tijdens de wandeling die ik met hond Sam en medefotografe Manja maakte in de winter van 2017. De wandelroute was gekozen. De batterijen voor de camera’s opgeladen en Sam goed uitgerust voor een lekkere wandeling. De avond van tevoren werd er door de verschillende weermannen op tv code rood afgegeven voor mist en gladheid. “Oei”, dachten we nog, “zullen we dan wel gaan wandelen?”

Hoorneboegse Heide

De volgende ochtend is alles wit. De grond, de hemel, de bomen… vadertje vorst is goed bezig geweest vannacht! Je ziet geen hand voor ogen en om alles zit een dun laagje ijs heen. Alsof de hele wereld van glas is gemaakt. Waar de meeste mensen nu weer lekker warm in bed zouden kruipen wordt mijn enthousiasme alleen maar groter. Mist, ijs, sneeuw: perfect weer voor een fotogenieke wandeling!

Hoorneboegse Heide


Hoorneboegse Heide

Begin-en eindpunt:

Parkeerplaats t.o. vliegveld Hilversum
Noodweg 52
1213 PZ Hilversum

Wandeling:

  • Ondanks dat er meerdere rondwandelingen mogelijk zijn kun je hier ook prima “wild wandelen”.
  • Het gebied bestaat uit heuvelachtige heide en statige beukenbossen.
  • Lunchen kan op meerdere plekken. Bij restaurant Fly inn met uitzicht op het vliegveld zijn honden zeer welkom.
  • Vanuit dit restaurant kun je twee rondwandelingen maken: van 7,3 km en van 11,9 km.
  • Kans op modderplassen: matig door de vele heide.
Hoorneboegse Heide

De rondwandeling van 7.3 km

Al vanaf de laatste kilometers voordat je de parkeerplaats bereikt waan je je ver van de stad af. Bos en heide wisselen elkaar af, enkel onderbroken door een landelijk uitziend restaurant of statige villa. Op de parkeerplaats staat een klein mobiel restaurant waar een groepje wandelaars gezellig keuvelend warme chocolademelk staan te drinken. Ondanks het vroege uur en de ijzige mist zijn er al veel honden met hun baasjes te zien, klaar voor een winterse wandeling.

Hoorneboegse Heide
Hoorneboegse Heide

 

Ondanks onze voornemens om een gepubliceerde wandeling te lopen zijn we zo onder de indruk van het magisch landschap dat we met de camera’s in de aanslag besluiten te gaan “wild wandelen”. Gewoon achter onze en Sam’s neus aan en wel zien waar we uitkomen. Het blijkt een goed besluit. Sam mag eigenlijk overal los en het gebied is omgeven door lage hekken. De weg kwijtraken is dus zo goed als onmogelijk.

Hoorneboegse Heide

Sam met zijn dikke vacht vindt het heerlijk. De kou, de sneeuw en alle andere honden. Al na 10 minuten staat hij hijgend bij ons van al het rennen en rollen door de koude heide. Gelukkig kan hij even bijkomen omdat wij bij ieder bevroren graspolletje en mistig boslaantje stilstaan voor nog maar wat foto’s.

 

In het trage tempo waarin we vandaag vooruit komen hadden we de 7 km nooit gered binnen een dag! Langzaam wandelen we fotograferend door dennen-en beukenbossen tot we op de Hoorneboegse heide zelf uitkomen. Als het niet zo mistig was geweest, hadden we vast gezien hoe de heide zich naar alle kanten uitstrekt. Enkel onderbroken door een eenzame boom en een bankje om op uit te rusten. Vanuit mijn ooghoeken zie ik iets bewegen. Een kudde runderen ligt tevreden te herkauwen tussen de struiken. Een kalfje kijkt vol interesse naar dat gekke dier dat we bij ons hebben die weer eens op zijn rug door de sneeuw ligt te rollen.

Hoorneboegse Heide

Meestal mogen honden niet los als er ergens runderen grazen, maar hier maakt het niet uit. De enige regel is dat je je hond onder appel moet hebben. Na zijn rugmassage heeft Sam het kalfje ook in de gaten. Enthousiast als hij is denkt hij een speelmaatje gevonden te hebben, tot hij dichterbij komt en ziet dat het kalfje toch wel ietsje groter is dan gedacht. Na elkaar nog een paar seconde aangestaard te hebben besluit Sam dat een vriend van zijn eigen formaat toch beter werkt om achter aan te rennen en gaan beide dieren weer hun eigen weg.

Hoorneboegse Heide

Met verkleumde vingers en tenen komen we een paar uur later weer bij de parkeerplaats uit. Warme chocolademelk en een lekker broodje zijn geen slecht idee! En terwijl we langzaam weer gevoel krijgen in onze ledematen en Sam tevreden op een bot ligt te kauwen bedenken we dat code rood soms geen slecht idee is voor een wandeling!

Meer informatie:

 

Wandelen met je hond

Steeds meer Nederlanders lijden aan wandelgriep. Het begint vaak met tintelende tenen en wiebelbenen. Maar al snel slaat het om in het moeten lopen. Niet van de keuken naar de bank; nee, minstens een paar kilometer moet er afgelegd worden om van de wiebelbenen af te komen! Te voet doorkruisen we ons kleine landje en hebben inmiddels meer wandelpaden dan snelwegen gecreëerd. Bezoek een willekeurig stukje natuur en er is altijd wel een uitgestippelde wandelroute te vinden. Ook ik ben lid van de steeds groter wordende groep Hollanders met tinteltenen en wiebelbenen. Samen met mijn altijd enthousiaste metgezel Sam trek ik er zo vaak mogelijk op uit om bekende en onbekende plekken te bewandelen. Sam is negen jaar oud, zwart met een wit pluimpje aan zijn staart dat vaak onzichtbaar is omdat hij van modderplassen houdt. Je raadt het vast al: Sam is mijn hond.


….en rollen in de sneeuw.

Dit is Sam. Sam houdt van rennen door diepe plassen…

 

 

 

 

 

 

 

 


Sam maakt mijn wandelingen een stuk levendiger. Zo is er altijd iemand die vrolijk om je heen dartelt en altijd enthousiast is om nieuwe wandelingen te ontdekken. Nederland is een vriendelijk land voor honden, maar toch is het niet altijd even makkelijk wandelroutes te vinden waar Sam ongegeneerd in de modder kan liggen zonder dat ik al te dichtbij aan de andere kant van de riem zit. Hij vindt het heerlijk om lekker door bosjes te rauschen en door het natte gras te rennen om daarna als het even mogelijk is af te koelen in een beekje of diepe plas. Het is dus mijn taak om in iedere route wel een stukje te vinden waar hij even zijn energie kwijt kan.


Wandelen met je hond

In veel natuurgebieden vindt je grazers. Vaak mogen honden hier niet komen en anders niet loslopen.


Zoals ik al aangaf valt dit niet altijd mee. In veel natuurgebieden mag je niet komen met hond en in de meeste anderen mag hij alleen aan de lijn mee. Hoe vindt je dus leuke wandelroutes waar je hond lekker kan rennen? Het enige antwoord hierop is zoeken, vragen, googlen en nog meer zoeken. Je kunt op de websites van de verschillende natuurbeschermingsorganisaties in Nederland vaak wel de optie “hond mee” aanklikken bij het zoeken naar wandelroutes, maar dit wil vaak niet zeggen dat hij los mag. Een website die ik vaak gebruik is www.doggydating.nl. Hier vind je een groeiend aanbod van losloopgebieden binnen Nederland. Van daaruit kun je dan verder zoeken naar wandelingen in die gebieden.


Wandelen met je hond

Sam vind het heerlijk om langs de golven te rennen om daarna in het water te plonzen. Gelukkig is het aan de kust makkelijker om losloopgebieden te vinden.


Persoonlijk vind ik alleen wandelen een stuk minder gezellig dan met Sam. In mijn eentje lijkt het wandelen een doel te missen, met Sam is er altijd Sam die lekker aan het rennen is. Zelfs een korte pauze in de wandeling wordt een klein feestje. Sam die vol enthousiasme zijn botje te lijf gaat terwijl ik geniet van een kopje thee. Na negen jaar samen wandelen heb ik inmiddels een aardige verzameling aan leuke wandelingen binnen Nederland weten te vinden.

Op internet zijn er talloze blogs te vinden waarin wandelroutes beschreven worden gericht op mensen. Maar er zijn er niet zoveel gericht op mens en hond. Vandaar mijn nieuwe serie blogs speciaal voor wandelaars met hond! Zo ben je als hondeneigenaar niet meer gebonden aan altijd hetzelfde rondje in de buurt maar kun je ook op pad en lange wandelingen maken. Veel plezier met lezen en wandelen!


Wandelen met je hond

Ieder kiest zijn eigen pad!


Vandaag deel één.

Een winterse wandeling in Lage Vuursche.

Begin-en-eindpunt:

Hoge Vuurseweg 11
3749 AB Lage Vuursche

Wandeling:

Afstand: 10 km
Naam: Oertijdwandeling
grotendeels onverharde paden
Kans op modderplassen: groot!

Wandelen met je hond

Eeuwenoude beukenlanen en dennenbos wisselen elkaar af tijdens deze wandeling.

Wandelen met je hond

Een spannend doorkijkje in een stukje dicht begroeid dennenbos.


Om maar gelijk met de deur in huis te vallen. Theehuis ’t hoge erf is hondvriendelijk. Perfect dus om na de wandeling samen met je vierpotige metgezel bij te komen onder het genot van een kop hete chocolademelk en één van de overheerlijke broodjes die ze hier serveren. Mijn persoonlijke favoriet: de vegetarische hamburger!

Op de parkeerplaats bij het theehuis vind je naast het restaurant een informatiezuil met alle wandelingen in de omgeving erop. De wandeling die we vandaag gaan doen is de 10 km lange ‘Oertijdwandeling’. Hiervoor volgen we de paaltjes met een blauwe stip erop. Pas wel op, onderweg kom je ook paaltjes tegen die het ruiterpad aangeven, deze zijn eveneens gemarkeerd met een blauwe stip alleen hebben er dan een klein hoefijzer ingeschilderd. Best verwarrend dus. Ook ik ging hier bijna de fout in.


Wandelen met je hond

Wandelen met je hond

De wandeling laat je kennismaken met de bossen rondom Lage Vuursche. Je wandelt door dennen-en-beukenbossen en langs statige oude landhuizen. Onderweg passeer je meerdere oude grafheuvels, vandaar de naam ‘Oertijdwandeling’. Het grootste deel loopt over onverharde paden zonder ander verkeer. Er is één klein stukje waar je langs de weg loopt, dit omdat het koninklijke kasteel Drakensteyn het pad blokkeert en je hier omheen moet voor je Lage Vuursche in wandelt. Dit is het enige stukje dat de hond aan de lijn moet. Verder mag hij overal loslopen!
Voor de dorstige of hongerige wandelaar zijn er onderweg genoeg opties om even te pauzeren. Halverwege de wandeling passeer je het middenin de bossen gelegen restaurant ‘Buiten in de kuil‘ en niet veel later wandel je het dorpje Lage Vuursche zelf binnen. Genoeg opties voor een verwarmend of verkoelend drankje en verkwikkend hapje dus!

Wandelen met je hond

Tijdens deze winterse wandeling was er ook genoeg op de grond te zien. Zoals dit bevroren gras.

Wandelen met je hond

En een varen die hardnekkig probeert de winter te overleven.

 


Ik vond deze wandeling erg leuk en afwisselend. De sneeuw en sluiers mist in het bos hielpen hier wel in mee, dit gaf de omgeving een mysterieus uiterlijk. Sam was vooral te spreken over smeltende sneeuw die lekker diepe plassen had gevormd op het pad. Maar ook de optie om onderweg een drankje te doen maakt het erg aantrekkelijk voor een lekkere dag de natuur in. Dit is een wandeling voor alle jaargetijden. In het voorjaar heb je de frisse groene blaadjes aan de eeuwenoude eiken en beuken en in het najaar kleurt een groot deel van het bos rood en oranje. Deze wandeling gaat zeker niet gauw vervelen!


Wandelen met je hond

Meer informatie:

 

Op zoek naar inspiratie voor hondvriendelijk wandelen in binnen-en-buitenland? Kijk dan eens op mijn eerdere blogs: Beleef de winter op AmelandWandelen langs de Engelse kust of De perfecte zondagmiddag wandeling.

Ameland

Het stormt buiten. Dikke regendruppels rollen langs de ramen naar beneden en wolken razen voorbij alsof ze ergens te laat voor zijn. Binnen is het warm en knus, de open haard verlicht onze gezichten en kaarsjes werpen flikkerende schaduwen op de muur. Waarom zou je in dit weer naar buiten willen? Waarom de vertrouwde warmte inruilen voor windvlagen die je de adem doen benemen en bliksemflitsen die de natuur haar schaduwen ontneemt?





Met een paar dagen extra vrij deze winter besloot ik dat lekker uitwaaien op winters Ameland ons energiepijl wel weer op niveau zou krijgen. Wat ging er in mijn hoofd om toen ik vol enthousiasme een hotelletje boekte en zo half november samen met vriend en hond op de boot richting het waddeneiland stap. Volgens de weerman ligt de gevoelstemperatuur rond de nul graden Celsius en waaien de pannen van de daken.





Terwijl geen normaal mens zich op het strand waagt; wandel ik met camera, vriend en hond een paar keer per dag over het duin heen richting de in razernij verkerende zee. De wind trekt witte schuimstrepen over het strand en zeemeeuwen bereiken topsnelheden met de wind mee. Donkere wolken trekken in sneltreinvaart aan de horizon voorbij waarbij de zon nauwelijks de kans krijgt onze verkleumde gezichten te verwarmen.





Hond geniet normaal van de golven om tegen te blaffen, meeuwen om weg te jagen en zand om in te rollen. Wat meer heb je nodig tijdens een hondenleven? Nu de wind het voor hem onmogelijk maakt in een rechte lijn te lopen en zijn lange haren in zijn ogen waaien – wat het spotten van meeuwen ook nog eens erg lastig maakt – is de lol er wel een beetje vanaf. Met scheef waaiende staart en flapperende oren wandelt hij in onze schaduw, schuilend voor de elementen.


Ameland




En toch genieten we. De horizon kleurt roze, rood, oranje en blauw door de afwisseling van zon en wolken. De harde wind blaast bellen van het schuim op de golven en groepjes zeevogels trotseren dapper de zwiepende regen om op zoek te gaan naar kleine schelpjes die door de storm het strand opgeblazen worden. De stilte is oorverdovend. Letterlijk. De storm ontneemt je de kans om te praten.






En toch, toch heeft al dit geweld een kalmerend effect. Alsof je even uit je dagelijkse leven wordt getrokken. Gedachten waaien je hoofd uit en laten volmaakte rust achter. Zo wandelen vriend, hond en ik verder. Met rust in ons hoofd en rode wangen. Wat ook helpt de elementen te doorstaan is de belofte van warme chocolademelk met slagroom voor vriend en mij en een bot voor hond bij terugkomst. Er is niets dat een beter gevoel geeft dan met verkleumde handen om een warme mok heen de geur van pure chocolade opsnuiven terwijl je langzaam weer terugkomt in het dagelijks leven.


Ameland


Ameland


Ook naar Ameland in de winter?


Engeland is in de ban van James Cook.

Je hebt de James Cook universiteit, de James Cook pub, James Cookstreet en het James Cook wandelpad. Wie is James Cook? En waarom zijn de Engelsen van hem in de ban?

 

James Cook - Great Ayton

De enige buurtsuper in het dorp.

James Cook - Great Ayton

Beeltenis van een jonge James Cook in Great Ayton.

 

 

 

 

 

 

 

James Cook was een Britse zeevaarder en cartograaf die leefde van 1728 tot 1779 en bekend werd vanwege zijn drie ontdekkingstochten naar de grote Oceaan. Tijdens deze reizen ontdekte hij onder meer Hawaï en Maui en voer dichter langs Antarctica dan ooit iemand anders gedaan had. Hij heeft als cartograaf een groot deel van de zeevaartkaarten in de Pacific vormgegeven. Hij stond bekend om zijn nauwkeurigheid en veel van zijn kaarten zijn nog vele jaren na Cook’s reizen gebruikt door zeevaarders. Tijdens een onenigheid met de lokale bevolking van Hawaï werd hij op 14 februari 1779 neergestoken en overleed aan de gevolgen hiervan.

 

James Cook - Great Ayton

Uitzicht vanuit de lucht over Great Ayton en de kenmerkende top van de berg Roseberry Topping (rechts van het midden).

 

Zoals wij onze zeevaarders en ontdekkingsreizigers op een voetstuk geplaatst hebben, zo hebben de Engelsen hetzelfde gedaan met hun helden. James Cook is er slechts eentje uit de lijst met bekende namen waar ook Sir Francis Drake (eerste Engelsman die de wereld rondzeilde) en George Everest (naamgever van Mount Everest) op prijken. Hun reizen spreken tot de verbeelding van velen. Wie is er niet opgegroeid met kinderboeken vol avonturen over ontdekkingsreizen, onbekende oorden en ontmoetingen met vreemde volken? Ook de geschiedenis van James Cook leest als een spannend boek. Wie had er nou niet Hawaï willen ontdekken?! Zo kun je tijdens een wandeling over het James Cook pad langs een grijze zee en onder een grijze hemel wegmijmeren bij het idee van wuivende palmbomen en witte stranden. James is hier begonnen aan de Engelse kust en toch is hij op Hawaï geëindigd. Dat moet mij ook lukken (hoewel dan natuurlijk liever niet met een mes tussen mijn ribben…).

 

James Cook - Great Ayton

Zodra je het dorp verlaat wandel je tussen de weilanden.

James Cook - Great Ayton

De omgeving van Great Ayton is typisch Engels.

James Cook - Great Ayton

Uitzicht op Roseberry Topping.

 

 

 

 

 

 

 

Zelf heb ik dit najaar gewandeld waar James als kind woonde en naar school ging. Het kleine dorpje Great Ayton. Niet meer dan een straat met smalle huizen, één buurtsuper, een handvol pubs en een koffietentje waar ze zelfgebakken scones verkopen. En een piepklein schooltje waar nu het James Cook museum is gevestigd (één van de drie in Engeland). Great Ayton ligt aan de noordrand van de Yorkshire Moors, een uurtje reizen ten zuiden van Newcastle. Rijdend richting het dorpje zie je al van verre een bijzonder gevormde berg boven het stadje uitsteken: Roseberry Topping. Grappige naam voor een berg hè, het klonk mij een beetje als een aardbeienijsje in de oren. En zo is de vorm van de berg ook, als een softijsje dat iets te lang in de zon heeft gestaan.

 

James Cook - Great Ayton

De route van vandaag.

James Cook - Great Ayton

Onder natuurlijke hagen door.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

James Cook - Great Ayton

En overal is de spitse punt van Roseberry Topping zichtbaar.

 

Vanuit Great Ayton wandel je tussen weilanden omringt door natuurlijke hagen door en langs oude boerderijen tot je uiteindelijk over een boerenerf heen moet. James Cook heeft hier als kind gewoond en na schooltijd gewerkt. Op het erf wordt je 300 jaar terug geworpen in de tijd terwijl je tussen de stenen gebouwen door wandelt en de eenden en kippen om je heen scharrelen. Ondertussen komen de boerderijhonden even kijken of je wat lekkers bij je hebt. Vanuit de boerderij wandel je richting de markante Roseberry Topping die je ongemerkt steeds dichter genaderd bent.

 

James Cook - Great Ayton

Iedere bezoeker van de boerderij is kans op een koekje voor de boerderijhonden!

James Cook - Great Ayton

Uitzicht op de boerderij waar James Cook woonde en werkte als kleine jongen.

 

 

 

 

 

 

 

James Cook - Great Ayton

Het uitzicht vanuit de boerderij op Roseberry Topping.

 

Naar verluid liep James dit stuk vaak in de ochtend om op de top van de berg te genieten van het uitzicht. Met helder weer kun je gemakkelijk de kustdorpjes zien liggen terwijl je aan de andere kant de platte bergtoppen van de Yorkshire Moors ziet. Als je na een stevige klim de top van Roseberry Topping hebt bereikt begrijp je ook wel waarom James hier graag kwam. Het uitzicht op zee moet op hem een onweerstaanbare aantrekkingskracht gehad hebben. Het glinsteren van het water en de horizon waar lucht en water in elkaar over lijken te gaan. Wat zou daarachter liggen?

 

James Cook - Great Ayton

Nog een klein stukje klimmen!

James Cook - Great Ayton

Maar dat wil niet zeggen dat je onderweg naar boven niet af en toe mag stoppen om te genieten van het uitzicht.

 

 

 

 

 

 

 

 

James Cook - Great Ayton

De platte ruggen van de Yorkshire Moors.

James Cook - Great Ayton

En aan de andere kant ze zee.

James Cook - Great Ayton

Even bijkomen….

James Cook - Great Ayton

Onderaan de berg staat een oude trekkershut.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Via een andere weg wandel je door een oud eikenbos weer terug richting Great Ayton. Mijmerend over ontdekkingsreizen, onontdekte zeeën en onbekende eilanden. Langzaam begin je te begrijpen hoe een kleine jongen bovenop die berg ooit het idee heeft gekregen om de wereld te ontdekken. Dit moet ook de fascinatie voor de Engelsen zijn. Het onbekende en mysterieuze. En ik kan dan ook niet anders dan in James’ voetsporen treden en mijn ontdekkingsreizen over onze kleine planeet voortzetten. Er valt nog zoveel te ontdekken!

De wandeling die ik gelopen heb kun je hier vinden.

 

James Cook - Great Ayton

Saltburn

Het is hartje zomer en Nederland klaagt. Het regent pijpenstelen en middagtemperaturen bereiken met moeite de 20 graden Celsius. Daar zitten we dan met zure gezichten; dit is geen terrasjesweer. De weerman wordt meestal als zondebok aangewezen, de arme man. Had hij geen beter weer voorspeld? Onder ons Nederlanders is praten/ discussiëren/ mopperen over het weer dagelijkse kost. We genieten ervan. En eigenlijk is het nooit goed. Of het nou twee weken lang 30 graden is: “Het gras is helemaal bruin!,” of twee weken regent: “We lopen te soppen in onze slippers!.”

Saltburn - pier

Uitzicht over het strand. Met een klein trammetje kun je van boven in het stadje naar het lager gelegen strand gebracht worden.

Saltburn - pier

De hele pier is versierd met gehaakte beestjes die het leven in de oceaan voorstellen. Schattig toch?

Saltburn - pier

‘Echte’ mannen aan het vissen terwijl vrouw en kinderen van hun fish & chips genieten.

Saltburn - strand

Hier is het nog rustig op het strand. Maar een half uurtje later stroomt het helemaal vol met mensen. Niet dat het weer beter werd, maar gewoon, omdat het een weekend is!

Deze zomer kreeg ik de kans om het land te bezoeken, waar qua weersomstandigheden, zelfs wij als Nederlanders medelijden mee hebben. Ik mocht één dag gaan wandelen en sfeer proeven aan de Engelse kust! Kliffen, brede stranden en fish & chips. “England, here I come!” De bestemming was Saltburn by the Sea in het district Yorkshire. Een onopvallend dorpje aan de oostkust waar de meeste van ons nog nooit van gehoord hebben en waarschijnlijk ook nooit zullen komen. Fervente wandelaars kennen het misschien als onderdeel van de Cleveland Way: een meerdaags wandelpad waarbij je heel Yorkshire doorkruist. Maar verder blijft Saltburn voor velen slechts een stipje op de kaart.

Slatburn - Cleveland way

Oei, daar komt weer een stevige bui aan.

Saltburn - Cleveland way Saltburn - Cleveland way

 

Saltburn - Cleveland way

Saltburn - Cleveland way

 

 

 

 

 

 

 

Zo niet voor de Engelsen zelf! Saltburn heeft alles wat veel inwoners van Yorkshire zoeken: er is een lange houten pier het water in met aan het begin een gokhal vol pingelende spelletjesmachines; de golven zijn perfect voor surfers; het strand is breed en je kunt er de beste fish & chips van Yorkshire krijgen. Waar je ook komt aan de Engelse kust, er zit altijd wel een restaurantje met de beste fish & chips van heel Engeland.

Saltburn ligt in een brede baai met aan één kant hoge kliffen en aan de andere kant uitzicht op industrie en windmolenparken. “Niet echt aantrekkelijk” zul je denken. Inderdaad, rokende schoorstenen en windmolens dragen niet echt bij aan het gevoel van een dagje strand. Maar hé, trekkem wij niet met zijn allen richting IJmuiden en Wijk aan zee op een mooie zomerse dag in Nederland?

Saltburn - Cleveland way

Langzaam komt de bui dichterbij. Maar dat maakt het landschap er niet minder mooi op!

Saltburn - Cleveland way Saltburn - Cleveland way Saltburn - Cleveland way

 

 

 

 

 

Sfeer. Dat is wat Saltburn voor mij aantrekkelijk heeft gemaakt. Om even terug te komen op het stukje over ‘ons’ klagende Nederlanders. De dag dat ik Saltburn bezocht was half zonnig, rond de 20 graden met af en toe een buitje. Voor mijn gevoel zeker geen hartje zomer! Maar geen Engelsman of-vrouw die zich hier iets van aantrekt! Af en toe laat de zon zich zien en daarbij is het weekend en zomervakantie in één! Dus: op naar het strand! Schepjes mee, bikini aan, surfboard onder de arm en gaan! Het strand is een verzameling van spelende kinderen, honden, klapstoeltjes en zandkastelen. Op de pier staan de ‘echte’ mannen met indrukwekkende hengels hun avondmaal bij elkaar te vissen terwijl de zee gedomineerd wordt door jongens met net iets te lang haar en dikke wetsuits op surfboards. Niemand hoor je hier klagen. Terwijl ik als echte Nederlander mijn jas maar weer heb aangetrokken en me afvraag “wanneer het nou eens zomer wordt,” genieten de Engelsen van het strand en zetten hun zonnebril nog maar wat hoger op hun neus.

Saltburn - Cleveland way

En dan begint het ineens keihard te hagelen! Zelfs de koeien besluiten tijdelijk te schuilen in de luwte van een oud huis.

Saltburn - Cleveland waySaltburn - Cleveland way

 

 

 

 

 

Saltburn - Cleveland way

Van alles wat ik in Saltburn gedaan heb die dag: een lange wandeling over de kliffen, een heerlijke lunch, soppen door de modder na een regenbui en me verbazen over het mooie uitzicht, is de sfeer me toch wel het meeste bijgebleven. Vrolijk, positief en ongeremd. Cultuur noemen we dit in Nederland. Wij Nederlanders houden van mopperen op het weer terwijl Engelsen bij ieder straaltje zon spontaan in korte broek verschijnen. Ik houd ervan, onze cultuurverschillen, het maakt dat we elkaar en onszelf net iets meer waarderen en om elkaar kunnen lachen. Maar soms, heel soms, regent het hartje zomer in Nederland pijpenstelen en dan denk ik terug aan Engeland. Als ik dan even mijn gemopper aan de kant schuif en op mijn slippers door de plassen ren, dan voel ik mij de gelukkigste mens op aarde!

Nog meer lezen over Engeland? Lees dan mijn blogs over Cornwall en Schotland.

De wandeling die ik gemaakt heb vind je hier.

Weilanden Amelisweerd

Weilanden Amelisweerd


Dit artikel is geschreven voor de outdoorwebsite outdoorbymanja.nl.

Zondagochtend negen uur. Op de ontbijttafel staan verse croissants en geurende koffie. Op de achtergrond klinkt het zomerse liedje “Follow the sun” uit de radio. Door de ramen verwarmt de ochtendzon mijn gezicht; het beloofd een mooie dag te worden.

Landgoed Amelisweerd

 

 

 

 

 

 


Wat is het toch genieten om wakker te worden op een dag zonder planning. Geen afspraken, geen verplichtingen; van mij mag het altijd wel zondag zijn! Geen plannen betekend natuurlijk niet dat er niets ondernomen gaat worden. Dat zou zonde zijn op zo’n mooie dag als vandaag! Mijn hond Sam kijkt mij met zijn grote bruine ogen vragend aan: “mag ik je plan zijn vandaag?” vragen ze. En waarom ook niet? Een lekker lange wandeling klinkt perfect! We besluiten naar landgoed Amelisweerd te gaan. Een gebied net buiten Utrecht langs de rivier de Kromme Rijn dat bestaat uit bossen, weilanden en statige landgoederen. We beginnen onze wandeling bij zwembad de Kromme Rijn waarna we onder de snelweg doorlopen om zo de Kromme Rijn zelf te volgen.

Langs de Kromme Rijn Amelisweerd

Nadat je de snelweg voorbij bent wandel je gelijk midden in de natuur.

Sneeuwklokjeslaan Amelisweerd

De sneeuwklokjeslaan die uitkijkt op Nieuw Amelisweerd. In het voorjaar kleurt het tot zover je kunt zien wit van de sneeuwklokjes. Vandaar de naam.


Overzichtskaart Amelisweerd

Overzichtskaart van Amelisweerd met daarop een aantal uitgezette wandelingen.

Zodra je de snelweg en drukte van Utrecht achter je laat waan je je in een compleet andere wereld.  Groene weilanden afgewisseld met boomgaarden en bos. Hier rijden geen auto’s, zijn geen stoplichten en hoor je niet het geroezemoes van de stad. Knotwilgen langs de waterkant geven het landschap een oer-Hollands uiterlijk. In de weilanden staan koeien en schapen gemoedelijk tezamen in de schaduw van eeuwenoude beuken en in het licht stromende water van de Kromme Rijn komen groepjes ganzen luid kwakend voorbij drijven.

Nieuw Amelisweerd

Nieuw Amelisweerd. Wit gepleisterde muren en houten luiken bij de ramen. Het is niet moeilijk voor te stellen hoe jonkvrouwen uit vervlogen tijden hier ooit in zwierige jurken door de tuin heen paradeerden.

Wandelen Amelisweerd

 

Sam is in de zevende hemel; hij geniet zichtbaar van het koele water op deze zonnige dag en neemt om de zoveel meter dan ook even een verfrissende duik.  Na een kleine kilometer gewandeld te hebben komt aan de overkant van het water het landhuis Nieuw Amelisweerd in zicht: één van de historische gebouwen gelegen op het landgoed Amelisweerd. Grote witte luiken en wit gepleisterde muren geven het historische gebouw een statig uiterlijk.

Kersen eten Amelisweerd

Wist je dat Napoleon ooit kortstondig de eigenaar is geweest van Amelisweerd? Hij had grootse plannen om de landhuizen te verbouwen, gelukkig is dit nooit zover gekomen. We vervolgen onze wandeling langs de waterkant terwijl de volgende verassing alweer in zicht komt. Een kersenboomgaard met open gedeelte waar je zelf mag plukken! Het is juli en de bomen hangen vol met glanzend rode kersen. Een mooie plek voor een korte pauze.

Langs de Kromme Rijn

Het landschap verandert continue. Je wandelt langs weilanden, bossen en boomgaarden.

Paddenstoel Amelisweerd

Er groeit hier van alles! Zoals deze bijzondere paddenstoel die ik onderweg tegenkwam.

 

Na ons tegoed te hebben gedaan aan de zoete kersen wandelen we weer verder langs de de Kromme Rijn. In de verte zien we een groepje kano’s langzaam dichterbij varen. Geluidoos snijden ze door het donkere water. Eenden en ganzen kijken verbaasd op naar deze mede-watergebruikers. Je kunt hier op meerdere plekken kano’s huren voor een tocht over de Kromme Rijn.

Kanoën in de Kromme Rijn

Behalve te voet, kun je ook met een kano de Kromme Rijn verkennen. Je kunt op meerdere plekken kano’s huren en genieten van de natuur vanaf het water.

 

Ook zijn er verschillende aanlegsteigers waar je kunt pauzeren voor een hapje of een drankje. De rivier kronkelt zich verder door het landschap en we passeren de landhuizen Oud Amelisweerd en Rhijnauwen. Het is een prachtig gebied en we zouden nog wel uren voort kunnen struinen langs de waterkant. Helaas begint onze maag alweer te rommelen en is het tijd om een leuke plek te zoeken voor een zondagslunch. Sam begint ook langzaam verzadigd te raken van al het zwemmen en is toe aan een pauze en een lekker botje.

 

Bijen op distel Amelisweerd

 

 

 

 

 

 


We steken de rivier over en wandelen langzaam terug naar het landhuis Oud Amelisweerd. De prachtig aangelegde parken en bossen van Amelisweerd zijn ook zeker een bezoekje waard. Statige beukenlanen en groene grasvelden worden afgewisseld met dicht begroeide bossen en eeuwenoude appelboomgaarden. Overal staan bankjes en zitten Utrechtenaren te picknicken en genieten van de natuur. Als laatste passeren we nog een mooie oude boerderij waar de koeien tevreden herkauwend ons wandelaars vanuit hun weiland staan te bekijken waarna we bij Oud Amelisweerd aankomen.  Hier is het biologische restaurant ‘de Veldkeuken’ gevestigd.

Restaurant de Veldkeuken Amelisweerd

Restaurant ‘de Veldkeuken’ is gevestigd in een van de bijgebouwen van landhuis Amelisweerd.

 

Ooit begonnen met een bakfiets van waaruit koffie, thee, soep en taart verkocht werden is de Veldkeuken inmiddels een volwaardig restaurant. Je eet er groentes uit de biologische tuinderij van Amelisweerd en vers gebakken brood en taart. Een mooie afsluiting van een heerlijke zondagswandeling!

De Veldkeuken Amelisweerd

Vegaburgers bij de Veldkeuken! Gezond genieten.

De Veldkeuken Amelisweerd

Je kunt hier heerlijk bijkomen op het terras met uitzicht over de Kromme Rijn.

 

 

 

 

 

 

Tips & Websites:

  • Allerlei informatie over Amelisweerd, zoals evenementen en rondleidingen vind je hier.
  • Restaurant de Veldkeuken: Volledig biologisch en gebruikmakend van de tuinderijen van Amelisweerd.Restaurant de Veldkeuken
  • In de zomer kun je in één van de tuinderijen van Amelisweerd: Amelis’hof, zelf een boeketje bloemen bij elkaar plukken! Er worden hier ook verse groentes en fruit verkocht.Bloempluktuin Amelisweerd
  • Je kunt op meerdere plekken kano’s huren voor een tocht over de Kromme Rijn. Je kunt natuurlijk ook met je eigen kano gaan. Deze kun je dan makkelijk te water laten aan het eind van de parkeerplaats bij zwembad de Kromme Rijn. Routes met een kano vind je hier en hier.
  • Ga je met je hond? Dan vind je hier een leuke wandeling.
Wandelen Amelisweerd

In de parken rondom de landhuizen moet de hond vast. Langs de Kromme Rijn mag hij grotendeels loslopen.

Steal Falls - Glen Nevis

Dit artikel is ook te lezen op Outdoorinfo.nl.

Welkom terug bij alweer het laatste deel van deze vierdelige serie over outdoor in de Schotse Hooglanden! Na het ruige Assynt, het afwisselende Torridon en mysterieuze Isle of Skye maken we nu kennis met dé outdoorhoofdstad van Schotland: Fort William. Ga mee en ontdek waarom deze stad zoveel outdoorliefhebbers trekt!

 


Fort William

Danger of Death. Fatal accidents do occur from falling from this path.” Met dikke zwarte letters waarschuwt een groot bord aan het begin van het pad voor de wandeling van vandaag. Op de grond onder het bord ligt een schedel van een schaap; alsof de tekst niet al dreigend genoeg is!

Steall Falls - Glen Nevis

Tja, en dan zie je dit bord aan begin van de wandeling.

De kleine parkeerplaats staat vol met auto’s; ik ben niet de enige die met dit mooie weer de wandelschoenen heeft aangetrokken. Voor mij zie ik een groepje niet zo heel atletisch gebouwde wandelaars op gympies vrolijk pratend het bord voorbij lopen. Ik ben helemaal aan het eind van de vallei Glen Nevis, daar waar de weg ophoudt. Volgens mijn wandelgids begint hier een van de mooiste korte wandelingen van Schotland: langs een ravijn richting een weidse groene vallei doorspekt met riviertjes met als kers op de taart een waterval die zich van 120 meter hoogte naar beneden stort. De uitleg vervolgt met: de wandeling loopt over smalle, rotsachtige paden waarbij je regelmatig recht de diepte van het ravijn inkijkt. Goede schoenen en voorzichtigheid vereist! Daar was ik dus, met stokken, stevige schoenen en mijn voorzichtigheid; terwijl ik net gepasseerd word door een groepje Aziatische toeristen met selfiesticks en modieuze witte sneakers….. Zou dit een gevalletje ‘wie het laatst lacht’ worden? Ik zie het al voor me: steile vlijmscherpe rotsen, witte vlekjes diep in het ravijn, kruisjes van selfiesticks op eenzame bomen, gieren cirkelend boven het ravijn en een inktzwarte waterval…. Daar gaan we.

Steall Falls

Het uitzicht vanaf het pad is adembenemend. Als je tenminste geen last hebt van hoogtevrees!

Steall Falls - Glen Nevis

Sommige stukken moeten toch best lastig zijn op gympies…

De zon prikt tussen de bomen door die langs het pad groeien en werpt dansende vlekken op de rotsen. Kleine watervalletjes kruisen het pad om zo hun weg naar de rivier diep in het ravijn te vervolgen. Langzaam komt de rivier op gelijke hoogte met het pad en zijn de stroomversnellingen tussen de door het water afgesleten rotsblokken goed te zien.

Steall Falls

Ik begin te begrijpen waar de waarschuwing voor is. Tijdens stromende regen of een sneeuwstorm kan het pad wel degelijk smal en verraderlijk glad worden. Maar vandaag is het warm en zonnig en een duik in de klaterende rivier klinkt steeds aantrekkelijker. Het pad wordt breder en voor mij ontvouwt zich de groene vallei met aan het einde de waterval: Steall Falls. Om mij heen zitten mensen te picknicken en spelen kinderen verstoppertje. Op blote voeten en met opgerolde pijpen staat het groepje Aziaten in een riviertje waar ze selfies maken met de watervallen op de achtergrond. Langs de waterrand staan de vlekkeloos witte gympies.

Steall Falls

Voor mij ontvouwt zich de vallei, met in de verte Steal Falls. Wist je dat je hier mag wild kamperen? Wie wil nou niet wakker worden en thee zetten met water van de waterval?!

Gerustgesteld wandel ik richting de waterval, de zon laat het vallende water schitteren als duizenden sterren. Zittend op een platte steen schenk ik mezelf een kopje thee in uit mijn thermosfles en neem de wereld om mij heen in mezelf op. Geen auto’s, geen bebouwing, alleen maar natuur. Deze wandeling is het gevaar van het waarschuwingsbord absoluut waard!

Wie, Wat, Waar?

Map Fort William

Aan het reliëf in de kaart kun je goed zien waarom Fort William outdoor hoofdstad van Schotland wordt genoemd. Houd je van klimmen? Dan kun je je hier helemaal uitleven!

De ligging aan het eind van het wandelpad de West Highland Way en in de schaduw van Ben Nevis – de hoogste berg van Schotland – heeft Fort William de naam outdoorhoofdstad van Schotland opgeleverd. De hele stad ademt outdoor; je ziet hier maar weinig mensen zonder wandelschoenen rondlopen en de winkelstraat zit vol outdoorwinkels en aanbieders van outdooractiviteiten. De hoofdweg is een aaneenschakeling van hotels en B&B’s, maar zonder verdere interessante bezienswaardigheden. Fort William is dan ook behalve een goede uitvalsbasis om de omgeving te verkennen geen plek om verdere aandacht aan te besteden.

De omgeving rondom Fort William heeft een hoop te bieden. Van berg- tot strandwandelingen. Er is voor ieder wat wils.

Een essentieel onderdeel van de wandeling is voor mij de pauze! Even genieten van het uitzicht onder het genot van een warme kop thee.

Rondom Fort William vind je een grote verscheidenheid aan outdooractiviteiten die je georganiseerd kunt doen, of zelf kunt ondernemen. Populair is de klim naar de top van Ben Nevis – de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk. Het is een stevige dagwandeling waarbij je na het bereiken van de top een weids uitzicht hebt over de stad en omringende bergen. De vallei waar deze berg aan ligt – Glen Nevis – heeft echter nog veel meer te bieden. Je kunt hier overal wandelen, boulderen en bergbeklimmen. En, handig, aan het begin van het dal ligt een informatiecentrum waar je alle informatie over outdooractiviteiten in en rondom Glen Nevis kunt vinden.

Glen Nevis

De Glen Nevis vallei heeft veel meer te bieden dan alleen een beklimming van Ben Nevis. Alleen een ritje erdoorheen is al de moeite waard!

De weg vanuit Fort William richting het westen brengt je naar de dorpen Glennfinnan, Arisaig en Mallaig waarbij de hoge bergen langzaam plaatsmaken voor langgerekte witte stranden en liefelijke baaitjes. Hierkun je op veel plekken kajakken om zo de grillige kustlijn te verkennen. Heb je genoeg geklommen rondom Fort William? Dan vind je hier ook een aantal prachtige kustwandelingen die je naar afgelegen strandjes brengen waar je kunt kamperen of picknicken. Rij je vanuit Fort William een half uurtje naar het zuiden dan kom je in Glen Coe.

“The Three Sisters” is het bekendste stukje van Glen Coe (je ziet er hier twee van de drie). Deze drie bergtoppen zijn goed zichtbaar vanaf de weg en onderdeel van een pittige bergkam wandeling.

Glen Coe is de bekendste van de Schotse valleien, toneel van films en oude legendes. Omzoomd door karakteristieke scherp gevormde bergen is dit gebied geliefd bij wandelaars die van wat meer uitdaging houden. Verwacht hier geen makkelijke beklimmingen en brede paden. Wel word je hier beloond met de mooiste bergkam wandelingen en dramatische uitzichten als je de top eenmaal bereikt hebt.

Een van de wandelingen die vanaf het uitzichtpunt bij “The Three Sisters” in Glen Coe start is die naar de Lost Valley. Een pittige klim brengt je uiteindelijk naar een hoog gelegen open vallei die een rol speelt in één van de meest lugubere legendes van Schotland.

In 1692 werden door soldaten van de Campbell Clan 37 mannen van de MacDonald clan vermoord. De vrouwen en kinderen vluchten met hun vee naar de Lost Valley waarna velen van hen ook stierven door de honger en de kou. Later werd de afslachting van de MacDonald Clan bekend als de “Glen Coe Massacre”. Hoe het vee en de kinderen het naar de Lost Valley hebben gered is mij een raadsel, zelfs voor volwassenen is de klim hiernaartoe al een hele uitdaging.

Uiteraard is Schotland nog een stuk groter dan de gebieden die ik hier beschreven heb. Tijdens mijn rondreis heb ik me regelmatig verbaasd over de grote van de afstanden en gebieden die ik tegenkwam. Op de kaart lijkt het allemaal een stuk kleiner (en korter). Er zijn nog veel gebieden te ontdekken en tochten te bewandelen. Door de verscheidenheid aan onbedorven landschappen is Schotland een ideaal outdoorland. De vriendelijke Schotten en vele pubs geven daarnaast net dat beetje extra, wat Schotland tot een van mijn favorieten vakantiebestemmingen maakt. Dus: schoenen in het vet, regenjas en camera in de rugzak en op naar Schotland!


Schotse Hooglanden tips en websites (en de wandelingen die je echt gedaan moet hebben!)

  • Zin in een stevige klim? Wandel dan vanaf de parkeerplaats bij “The Three Sisters” in Glen Coe richting Bidean nam Bian: een van de hoogste toppen in de omgeving. Je klimt hierbij tot een hoogte van bijna 1200 meter waarna je over de bergkammen van “The Three Sisters” een prachtig uitzicht hebt over de omgeving.

  • Zelfde plek, maar iets minder heftig? Probeer dan de wandeling naar de “Lost Valley”, bekend van de “Glen Coe Massacre”.

  • Zoek je een rustig en betaalbaar plekje dichtbij zowel de bergen als de kust? Dan kan ik Craigag Lodge aanraden. Gelegen aan de weg van Fort William naar Mallaig vind je hier rust, ruimte en zeer gastvrije verhuurders.
  • Wie kent Harry Potter niet! De films over deze tovenaarsleerling zijn gedeeltelijk opgenomen in Schotland. Menig Harry Potter fan zal onderstaande foto dan ook meteen herkennen. Twee keer per dag (in het hoogseizoen) komt deze trein: The Hogwarts Express, over dit viaduct in Glenfinnan en kun je hem met eigen ogen zien! Pas wel op voor Dementors!

Glenfinnan

  • Helemaal weg van stoomtreinen? In Glenfinnan kun je niet alleen lunchen in een oude treinwagon, maar ook overnachten.
  • Even genoeg geklommen? Ga dan kajakken of wandelen in Arisaig. Een klein vissersdorpje op een klein uurtje rijden van Fort William. Je vind hier verborgen baaitjes met wit zand en met een kajak kun je picknicken op één van de vele kleine eilandjes voor de kust.

  • Geniet na je wandel- of kajaktocht van lokaal gevangen mosselen en garnalen in Crofter’s Bar vlakbij de kajakverhuur. Zelf kan ik de vissoep aanraden!

Heb je zelf nog goede tips voor reizen en wandelen in Schotland? Laat ze dan hieronder achter, wie weet bezoek ik ze tijdens mijn volgende reis naar Schotland en zie je ze terug in een nieuw blog!