Berichten

– 7 km paaltjeswandeling
– Gemixt bos en open weilanden
– Hond mag bijna het hele jaar los lopen


Een storm raast over Nederland. De wind slaat haar klauwen om alles dat ze vast kan grijpen. Eeuwenoude beuken kunnen deze razernij niet aan en breken af als brandhoutjes. Dennenbomen vallen zij aan zij over de paden heen en vogels, eekhoorns en muizen moeten in allerijl een veilige schuilplaats zoeken. De wind giert en laat de natuur kraken tot de kracht eruit is. Na de storm volgt de stilte. De vogels durven het nog niet aan te fluiten en takken bewegen niet uit angst af te breken. Langzaam prikt de zon haar stralen door de bewolking om de verkleumde en afgebroken natuur te herstellen.

 

 

Vanuit huis hebben Sam en ik de storm gade geslagen. Nu de stilte is wedergekeerd besluiten we dat het tijd is de schade in de natuur te gaan opnemen. De thermosfles gevuld met heet water wordt samen met een paar dikke plakken cake in de rugzak gedaan. Voor vandaag staat er een rondwandeling van zeven kilometer op de planning door de landgoedbossen bij Bikbergen, Crailo en het IJzeren veld. Een bijzonder stukje natuur tussen Bussum en Huizen in.

 

Bikbergen, Crailo en het IJzeren veld

Begin-en eindpunt:

Dagrecreatieterrein de Steen
Oud Blaricummerweg
1272 Huizen, Nederland

Wandeling:

Bij aankomst zie je de statige oude beuken die deze wandeling kenmerken al voor je oprijzen. Aan de rechterkant van de parkeerplaats vinden we een paaltje met een rode één erop: het begin van de wandeling. Honden mogen in deze bossen bijna het gehele jaar loslopen. Alleen in het broedseizoen van 15 maart t/m 15 juni moeten ze aan de lijn. Aangezien het januari is sprint Sam al vooruit om alle afgebroken takken te onderzoeken.

De route is gemakkelijk te volgen.

Hier was ooit een pad…

 

Terwijl de nummers op de paaltjes langzaam oplopen wandelen we langs weilanden en door dichte dennenbossen. Tijdens deze wandeling steek je tweemaal een rustige weg over en wandel je éénmaal een klein stukje over het einde van een doodlopende weg. De dennenbossen worden langzaam schaarser en steeds vaker afgewisseld door beuken waarachter soms een schim van de statige villa’s te zien is die her en der in het natuurgebied gebouwd zijn. De paden zijn rustig en je komt enkel de bewoners van de villa’s tegen die hun hond uitlaten.

Tijd voor pauze!

Jonge beuken lijken onaangetast door de wind.

Sam geniet van de afwisseling tussen bos en weiland. De storm heeft een ravage aangericht in het bos. Sam springt enthousiast over omgevallen bomen heen en ziet zijn kans schoon ziet om in een diepe modderplas te duiken terwijl ik met moeite het pad probeer te volgen. De willekeur van de wind is schokkend. Hele rijen dennenbomen hebben het loodje gelegd terwijl jonge struiken geen takje verloren zijn. De razernij van uit de grond gerukte beuken en naaldbomen geven een triest gevoel.

Gelukkig hebben de meeste oude beuken de storm overleefd.

Na ruim tweehonderd jaar geschiedenis gezien te hebben geveld door de wind. Vaak omringd door kleine beukenboompjes die nu kunnen groeien in de nieuw ontstane open plekken. De schade is groot, maar zelfs onder de kluiten van de omgevallen bomen komt het nieuwe leven al omhoog. Tussen de afgebroken takken zie je soms de witte schim van de eerste sneeuwklokjes. Over een paar jaar zullen deze bomen voeding zijn voor nieuw leven. In het voorjaar hoor je dan de spechten weer hameren en zie je de eekhoorns kamikaze sprongen maken hoog boven je hoofd.

 

Weerspiegelingen in de plassen.

Na de wandeling is Sam zwart en zeer voldaan met zichzelf. Dat wordt onder de tuinslang voor hem bij thuiskomst.  Hierna is het tijd om op te warmen met een kop warme chocolade voor mijzelf en een bak brokken voor Sam. Op naar de volgende wandeling!

Meer informatie:

– 12 km paaltjes wandeling
– Parkbos, stuifduinen, weiden met boomgroepen en oude lanen
– Hond mag niet overal los

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

 


Snijdende wind en sneeuwbuien zijn de voorspelling voor vandaag. Maar Sam en ik laten ons niet zomaar tegenhouden! Met dikke sjaal, thermokleding, handschoenen en muts was ik er klaar voor. Je sjouwt toch een hoop extra bepakking mee in de winter. Sam heeft het toch een stuk makkelijker met zijn dikke wintervacht, hij heeft het nooit koud!


 

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

Landgoed Beerschoten zet gelijk de toon aan het begin van de wandeling.


Landgoederen Beerschoten en Houdringe en het Panbos

Begin- en eindpunt:

Paviljoen Beerschoten
De Holle Bilt 6
3732 HM De Bilt

De wandeling:

  • Afstand: 12km.
  • Zeer afwisselende wandeling. parkbos, stuifduinen, weiden met boomgroepen en oude lanen wisselen elkaar af.
  • Route aangegeven met gele paaltjes.
  • Horeca onderweg: Van der Valk de Biltsche Hoek.
  • Kans op modderplassen: Groot! Maar wel afgewisseld met schoon zwemwater.
  • Er moet tweemaal een (rustige) weg overgestoken worden en aan het eind wandel je een klein stukje langs een wat drukkere weg.

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

Vandaag gaan we wandelen met vriendin en collega-blogger Manja. Bij aankomst op de parkeerplaats in de Bilt vanaf waar we onze wandeling beginnen zie ik haar al staan gehuld in vele lagen kleding. Vol goede moed beginnen we met de rondwandeling van 12km door Landgoed Beerschoten, het Panbos en Landgoed Houdringe. De wandeling die we voor vandaag hebben uitgekozen.

 

 

De snijdende wind laat onze neuzen rood kleuren en onze tenen worden langzaam gevoelloos. Maar als de laagstaande zon dan tussen de wolken door spiekt en haar gouden licht over het bevroren water van een meertje werpt weet je weer waarom de winter zo mooi is om in te wandelen. Alles is gedempt in de kou. Het lijkt wel of er een dikke deken over het bos ligt. Takken lijken langzamer te bewegen in de wind en behalve het knisperen van verdorde blaadjes onder onze wandelschoenen is er geen geluid te horen.

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

Beukenlanen die rechtstreeks uit de film komen!

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

Als je goed kijkt spelen er zich ook echt sprookjes af tussen deze beuken.

Al gelijk aan het begin van de wandeling worden we betoverd door de natuur. Een statig oud landhuis en een beukenlaan die niet zou misschien in de serie Game of Thrones maken van Landgoed Beerschoten een bijzonder gebied. Sam is minder enthousiast. Helaas mag hij hier nog niet loslopen en omdat wij met veel “ooohs” en “aaaahs”  aan het fotograferen zijn laat hij met luid gepiep horen dat het tijd is om verder te lopen. Het Panbos, daar wil hij heen!

 

Dit tweede deel van de wandeling is een waar hondenparadijs. Smalle bospaadjes, dichte struiken en veel andere honden. Sam heeft de tijd van zijn leven terwijl wij rustig achter hem aan wandelen. Goed om ons heen kijkend om niet de gele paaltjes van de route uit het oog te verliezen. Hier kan hij lekker even zijn energie kwijt voordat we aan het derde deel van de wandeling: Landgoed Houdringe beginnen.

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

Heel voorzichtig op het ijs!

OUTDOOR MET DE HOND – BEUKENLANEN IN DE BILT

Landgoed Houdringe heeft een paar betoverende dennenlaantjes.

Ook hier moet Sam helaas een groot stuk aan de lijn. Waar hij los mag en waar hij aangelijnd moet zijn staat tijdens deze wandeling goed aangegeven. Tijdens dit laatste deel begint het steeds harder te waaien en het lukt niet meer onze vingertoppen warm te krijgen. Sam heeft nergens last van, die vindt de kou heerlijk!

 

Met stevige tred wandelen we langs de oude weilanden en stuifduinen van Houdringe richting het eindpunt. Vlak voor het einde van de wandeling kom je nog een losloopgebied tegen waar Sam nog even lekker kan rennen. Hier vindt je ook schoon zwemwater voor het geval je hond onderweg een lekkere modderplas heeft gevonden.

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

De paaltjes zijn gemakkelijk te volgen tijdens deze wandeling.

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

Beuken, dennen en eiken wisselen elkaar af.

Ondanks dat honden tijdens deze wandeling niet overal los mogen is hij toch zeer de moeite waard om te lopen. De afwisseling en bijzondere natuur maken dat dit een wandeling is die nooit gaat vervelen. Terwijl Manja en ik genieten van een warme chocolademelk met slagroom en Sam tevreden ligt te snurken bij de verwarming praten we nog even na.

 

Al snel is het besluit genomen om deze wandeling in het voorjaar weer te maken. Wat moet het mooi zijn als de felgroene blaadjes aan de eeuwenoude beuken zich langzaam ontvouwen en je tussen de eiken en dennen kleurige voorjaarsbloeiers omhoog ziet komen!


Meer informatie:

 

Hoorneboegse Heide

– Verschillende rondwandelingen
– Bos en heide
– Hond mag bijna overal het gehele jaar los

Hoorneboegse Heide

Soms zijn er van die dagen dat alles meezit. Zo ook tijdens de wandeling die ik met hond Sam en medefotografe Manja maakte in de winter van 2017. De wandelroute was gekozen. De batterijen voor de camera’s opgeladen en Sam goed uitgerust voor een lekkere wandeling. De avond van tevoren werd er door de verschillende weermannen op tv code rood afgegeven voor mist en gladheid. “Oei”, dachten we nog, “zullen we dan wel gaan wandelen?”

Hoorneboegse Heide

De volgende ochtend is alles wit. De grond, de hemel, de bomen… vadertje vorst is goed bezig geweest vannacht! Je ziet geen hand voor ogen en om alles zit een dun laagje ijs heen. Alsof de hele wereld van glas is gemaakt. Waar de meeste mensen nu weer lekker warm in bed zouden kruipen wordt mijn enthousiasme alleen maar groter. Mist, ijs, sneeuw: perfect weer voor een fotogenieke wandeling!

Hoorneboegse Heide


Hoorneboegse Heide

Begin-en eindpunt:

Parkeerplaats t.o. vliegveld Hilversum
Noodweg 52
1213 PZ Hilversum

Wandeling:

  • Ondanks dat er meerdere rondwandelingen mogelijk zijn kun je hier ook prima “wild wandelen”.
  • Het gebied bestaat uit heuvelachtige heide en statige beukenbossen.
  • Lunchen kan op meerdere plekken. Bij restaurant Fly inn met uitzicht op het vliegveld zijn honden zeer welkom.
  • Vanuit dit restaurant kun je twee rondwandelingen maken: van 7,3 km en van 11,9 km.
  • Kans op modderplassen: matig door de vele heide.
Hoorneboegse Heide

De rondwandeling van 7.3 km

Al vanaf de laatste kilometers voordat je de parkeerplaats bereikt waan je je ver van de stad af. Bos en heide wisselen elkaar af, enkel onderbroken door een landelijk uitziend restaurant of statige villa. Op de parkeerplaats staat een klein mobiel restaurant waar een groepje wandelaars gezellig keuvelend warme chocolademelk staan te drinken. Ondanks het vroege uur en de ijzige mist zijn er al veel honden met hun baasjes te zien, klaar voor een winterse wandeling.

Hoorneboegse Heide
Hoorneboegse Heide

 

Ondanks onze voornemens om een gepubliceerde wandeling te lopen zijn we zo onder de indruk van het magisch landschap dat we met de camera’s in de aanslag besluiten te gaan “wild wandelen”. Gewoon achter onze en Sam’s neus aan en wel zien waar we uitkomen. Het blijkt een goed besluit. Sam mag eigenlijk overal los en het gebied is omgeven door lage hekken. De weg kwijtraken is dus zo goed als onmogelijk.

Hoorneboegse Heide

Sam met zijn dikke vacht vindt het heerlijk. De kou, de sneeuw en alle andere honden. Al na 10 minuten staat hij hijgend bij ons van al het rennen en rollen door de koude heide. Gelukkig kan hij even bijkomen omdat wij bij ieder bevroren graspolletje en mistig boslaantje stilstaan voor nog maar wat foto’s.

 

In het trage tempo waarin we vandaag vooruit komen hadden we de 7 km nooit gered binnen een dag! Langzaam wandelen we fotograferend door dennen-en beukenbossen tot we op de Hoorneboegse heide zelf uitkomen. Als het niet zo mistig was geweest, hadden we vast gezien hoe de heide zich naar alle kanten uitstrekt. Enkel onderbroken door een eenzame boom en een bankje om op uit te rusten. Vanuit mijn ooghoeken zie ik iets bewegen. Een kudde runderen ligt tevreden te herkauwen tussen de struiken. Een kalfje kijkt vol interesse naar dat gekke dier dat we bij ons hebben die weer eens op zijn rug door de sneeuw ligt te rollen.

Hoorneboegse Heide

Meestal mogen honden niet los als er ergens runderen grazen, maar hier maakt het niet uit. De enige regel is dat je je hond onder appel moet hebben. Na zijn rugmassage heeft Sam het kalfje ook in de gaten. Enthousiast als hij is denkt hij een speelmaatje gevonden te hebben, tot hij dichterbij komt en ziet dat het kalfje toch wel ietsje groter is dan gedacht. Na elkaar nog een paar seconde aangestaard te hebben besluit Sam dat een vriend van zijn eigen formaat toch beter werkt om achter aan te rennen en gaan beide dieren weer hun eigen weg.

Hoorneboegse Heide

Met verkleumde vingers en tenen komen we een paar uur later weer bij de parkeerplaats uit. Warme chocolademelk en een lekker broodje zijn geen slecht idee! En terwijl we langzaam weer gevoel krijgen in onze ledematen en Sam tevreden op een bot ligt te kauwen bedenken we dat code rood soms geen slecht idee is voor een wandeling!

Meer informatie:

 

Wandelen met je hond

Steeds meer Nederlanders lijden aan wandelgriep. Het begint vaak met tintelende tenen en wiebelbenen. Maar al snel slaat het om in het moeten lopen. Niet van de keuken naar de bank; nee, minstens een paar kilometer moet er afgelegd worden om van de wiebelbenen af te komen! Te voet doorkruisen we ons kleine landje en hebben inmiddels meer wandelpaden dan snelwegen gecreëerd. Bezoek een willekeurig stukje natuur en er is altijd wel een uitgestippelde wandelroute te vinden. Ook ik ben lid van de steeds groter wordende groep Hollanders met tinteltenen en wiebelbenen. Samen met mijn altijd enthousiaste metgezel Sam trek ik er zo vaak mogelijk op uit om bekende en onbekende plekken te bewandelen. Sam is negen jaar oud, zwart met een wit pluimpje aan zijn staart dat vaak onzichtbaar is omdat hij van modderplassen houdt. Je raadt het vast al: Sam is mijn hond.


….en rollen in de sneeuw.

Dit is Sam. Sam houdt van rennen door diepe plassen…

 

 

 

 

 

 

 

 


Sam maakt mijn wandelingen een stuk levendiger. Zo is er altijd iemand die vrolijk om je heen dartelt en altijd enthousiast is om nieuwe wandelingen te ontdekken. Nederland is een vriendelijk land voor honden, maar toch is het niet altijd even makkelijk wandelroutes te vinden waar Sam ongegeneerd in de modder kan liggen zonder dat ik al te dichtbij aan de andere kant van de riem zit. Hij vindt het heerlijk om lekker door bosjes te rauschen en door het natte gras te rennen om daarna als het even mogelijk is af te koelen in een beekje of diepe plas. Het is dus mijn taak om in iedere route wel een stukje te vinden waar hij even zijn energie kwijt kan.


Wandelen met je hond

In veel natuurgebieden vindt je grazers. Vaak mogen honden hier niet komen en anders niet loslopen.


Zoals ik al aangaf valt dit niet altijd mee. In veel natuurgebieden mag je niet komen met hond en in de meeste anderen mag hij alleen aan de lijn mee. Hoe vindt je dus leuke wandelroutes waar je hond lekker kan rennen? Het enige antwoord hierop is zoeken, vragen, googlen en nog meer zoeken. Je kunt op de websites van de verschillende natuurbeschermingsorganisaties in Nederland vaak wel de optie “hond mee” aanklikken bij het zoeken naar wandelroutes, maar dit wil vaak niet zeggen dat hij los mag. Een website die ik vaak gebruik is www.doggydating.nl. Hier vind je een groeiend aanbod van losloopgebieden binnen Nederland. Van daaruit kun je dan verder zoeken naar wandelingen in die gebieden.


Wandelen met je hond

Sam vind het heerlijk om langs de golven te rennen om daarna in het water te plonzen. Gelukkig is het aan de kust makkelijker om losloopgebieden te vinden.


Persoonlijk vind ik alleen wandelen een stuk minder gezellig dan met Sam. In mijn eentje lijkt het wandelen een doel te missen, met Sam is er altijd Sam die lekker aan het rennen is. Zelfs een korte pauze in de wandeling wordt een klein feestje. Sam die vol enthousiasme zijn botje te lijf gaat terwijl ik geniet van een kopje thee. Na negen jaar samen wandelen heb ik inmiddels een aardige verzameling aan leuke wandelingen binnen Nederland weten te vinden.

Op internet zijn er talloze blogs te vinden waarin wandelroutes beschreven worden gericht op mensen. Maar er zijn er niet zoveel gericht op mens en hond. Vandaar mijn nieuwe serie blogs speciaal voor wandelaars met hond! Zo ben je als hondeneigenaar niet meer gebonden aan altijd hetzelfde rondje in de buurt maar kun je ook op pad en lange wandelingen maken. Veel plezier met lezen en wandelen!


Wandelen met je hond

Ieder kiest zijn eigen pad!


Vandaag deel één.

Een winterse wandeling in Lage Vuursche.

Begin-en-eindpunt:

Hoge Vuurseweg 11
3749 AB Lage Vuursche

Wandeling:

Afstand: 10 km
Naam: Oertijdwandeling
grotendeels onverharde paden
Kans op modderplassen: groot!

Wandelen met je hond

Eeuwenoude beukenlanen en dennenbos wisselen elkaar af tijdens deze wandeling.

Wandelen met je hond

Een spannend doorkijkje in een stukje dicht begroeid dennenbos.


Om maar gelijk met de deur in huis te vallen. Theehuis ’t hoge erf is hondvriendelijk. Perfect dus om na de wandeling samen met je vierpotige metgezel bij te komen onder het genot van een kop hete chocolademelk en één van de overheerlijke broodjes die ze hier serveren. Mijn persoonlijke favoriet: de vegetarische hamburger!

Op de parkeerplaats bij het theehuis vind je naast het restaurant een informatiezuil met alle wandelingen in de omgeving erop. De wandeling die we vandaag gaan doen is de 10 km lange ‘Oertijdwandeling’. Hiervoor volgen we de paaltjes met een blauwe stip erop. Pas wel op, onderweg kom je ook paaltjes tegen die het ruiterpad aangeven, deze zijn eveneens gemarkeerd met een blauwe stip alleen hebben er dan een klein hoefijzer ingeschilderd. Best verwarrend dus. Ook ik ging hier bijna de fout in.


Wandelen met je hond

Wandelen met je hond

De wandeling laat je kennismaken met de bossen rondom Lage Vuursche. Je wandelt door dennen-en-beukenbossen en langs statige oude landhuizen. Onderweg passeer je meerdere oude grafheuvels, vandaar de naam ‘Oertijdwandeling’. Het grootste deel loopt over onverharde paden zonder ander verkeer. Er is één klein stukje waar je langs de weg loopt, dit omdat het koninklijke kasteel Drakensteyn het pad blokkeert en je hier omheen moet voor je Lage Vuursche in wandelt. Dit is het enige stukje dat de hond aan de lijn moet. Verder mag hij overal loslopen!
Voor de dorstige of hongerige wandelaar zijn er onderweg genoeg opties om even te pauzeren. Halverwege de wandeling passeer je het middenin de bossen gelegen restaurant ‘Buiten in de kuil‘ en niet veel later wandel je het dorpje Lage Vuursche zelf binnen. Genoeg opties voor een verwarmend of verkoelend drankje en verkwikkend hapje dus!

Wandelen met je hond

Tijdens deze winterse wandeling was er ook genoeg op de grond te zien. Zoals dit bevroren gras.

Wandelen met je hond

En een varen die hardnekkig probeert de winter te overleven.

 


Ik vond deze wandeling erg leuk en afwisselend. De sneeuw en sluiers mist in het bos hielpen hier wel in mee, dit gaf de omgeving een mysterieus uiterlijk. Sam was vooral te spreken over smeltende sneeuw die lekker diepe plassen had gevormd op het pad. Maar ook de optie om onderweg een drankje te doen maakt het erg aantrekkelijk voor een lekkere dag de natuur in. Dit is een wandeling voor alle jaargetijden. In het voorjaar heb je de frisse groene blaadjes aan de eeuwenoude eiken en beuken en in het najaar kleurt een groot deel van het bos rood en oranje. Deze wandeling gaat zeker niet gauw vervelen!


Wandelen met je hond

Meer informatie:

 

Op zoek naar inspiratie voor hondvriendelijk wandelen in binnen-en-buitenland? Kijk dan eens op mijn eerdere blogs: Beleef de winter op AmelandWandelen langs de Engelse kust of De perfecte zondagmiddag wandeling.


Engeland is in de ban van James Cook.

Je hebt de James Cook universiteit, de James Cook pub, James Cookstreet en het James Cook wandelpad. Wie is James Cook? En waarom zijn de Engelsen van hem in de ban?

 

James Cook - Great Ayton

De enige buurtsuper in het dorp.

James Cook - Great Ayton

Beeltenis van een jonge James Cook in Great Ayton.

 

 

 

 

 

 

 

James Cook was een Britse zeevaarder en cartograaf die leefde van 1728 tot 1779 en bekend werd vanwege zijn drie ontdekkingstochten naar de grote Oceaan. Tijdens deze reizen ontdekte hij onder meer Hawaï en Maui en voer dichter langs Antarctica dan ooit iemand anders gedaan had. Hij heeft als cartograaf een groot deel van de zeevaartkaarten in de Pacific vormgegeven. Hij stond bekend om zijn nauwkeurigheid en veel van zijn kaarten zijn nog vele jaren na Cook’s reizen gebruikt door zeevaarders. Tijdens een onenigheid met de lokale bevolking van Hawaï werd hij op 14 februari 1779 neergestoken en overleed aan de gevolgen hiervan.

 

James Cook - Great Ayton

Uitzicht vanuit de lucht over Great Ayton en de kenmerkende top van de berg Roseberry Topping (rechts van het midden).

 

Zoals wij onze zeevaarders en ontdekkingsreizigers op een voetstuk geplaatst hebben, zo hebben de Engelsen hetzelfde gedaan met hun helden. James Cook is er slechts eentje uit de lijst met bekende namen waar ook Sir Francis Drake (eerste Engelsman die de wereld rondzeilde) en George Everest (naamgever van Mount Everest) op prijken. Hun reizen spreken tot de verbeelding van velen. Wie is er niet opgegroeid met kinderboeken vol avonturen over ontdekkingsreizen, onbekende oorden en ontmoetingen met vreemde volken? Ook de geschiedenis van James Cook leest als een spannend boek. Wie had er nou niet Hawaï willen ontdekken?! Zo kun je tijdens een wandeling over het James Cook pad langs een grijze zee en onder een grijze hemel wegmijmeren bij het idee van wuivende palmbomen en witte stranden. James is hier begonnen aan de Engelse kust en toch is hij op Hawaï geëindigd. Dat moet mij ook lukken (hoewel dan natuurlijk liever niet met een mes tussen mijn ribben…).

 

James Cook - Great Ayton

Zodra je het dorp verlaat wandel je tussen de weilanden.

James Cook - Great Ayton

De omgeving van Great Ayton is typisch Engels.

James Cook - Great Ayton

Uitzicht op Roseberry Topping.

 

 

 

 

 

 

 

Zelf heb ik dit najaar gewandeld waar James als kind woonde en naar school ging. Het kleine dorpje Great Ayton. Niet meer dan een straat met smalle huizen, één buurtsuper, een handvol pubs en een koffietentje waar ze zelfgebakken scones verkopen. En een piepklein schooltje waar nu het James Cook museum is gevestigd (één van de drie in Engeland). Great Ayton ligt aan de noordrand van de Yorkshire Moors, een uurtje reizen ten zuiden van Newcastle. Rijdend richting het dorpje zie je al van verre een bijzonder gevormde berg boven het stadje uitsteken: Roseberry Topping. Grappige naam voor een berg hè, het klonk mij een beetje als een aardbeienijsje in de oren. En zo is de vorm van de berg ook, als een softijsje dat iets te lang in de zon heeft gestaan.

 

James Cook - Great Ayton

De route van vandaag.

James Cook - Great Ayton

Onder natuurlijke hagen door.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

James Cook - Great Ayton

En overal is de spitse punt van Roseberry Topping zichtbaar.

 

Vanuit Great Ayton wandel je tussen weilanden omringt door natuurlijke hagen door en langs oude boerderijen tot je uiteindelijk over een boerenerf heen moet. James Cook heeft hier als kind gewoond en na schooltijd gewerkt. Op het erf wordt je 300 jaar terug geworpen in de tijd terwijl je tussen de stenen gebouwen door wandelt en de eenden en kippen om je heen scharrelen. Ondertussen komen de boerderijhonden even kijken of je wat lekkers bij je hebt. Vanuit de boerderij wandel je richting de markante Roseberry Topping die je ongemerkt steeds dichter genaderd bent.

 

James Cook - Great Ayton

Iedere bezoeker van de boerderij is kans op een koekje voor de boerderijhonden!

James Cook - Great Ayton

Uitzicht op de boerderij waar James Cook woonde en werkte als kleine jongen.

 

 

 

 

 

 

 

James Cook - Great Ayton

Het uitzicht vanuit de boerderij op Roseberry Topping.

 

Naar verluid liep James dit stuk vaak in de ochtend om op de top van de berg te genieten van het uitzicht. Met helder weer kun je gemakkelijk de kustdorpjes zien liggen terwijl je aan de andere kant de platte bergtoppen van de Yorkshire Moors ziet. Als je na een stevige klim de top van Roseberry Topping hebt bereikt begrijp je ook wel waarom James hier graag kwam. Het uitzicht op zee moet op hem een onweerstaanbare aantrekkingskracht gehad hebben. Het glinsteren van het water en de horizon waar lucht en water in elkaar over lijken te gaan. Wat zou daarachter liggen?

 

James Cook - Great Ayton

Nog een klein stukje klimmen!

James Cook - Great Ayton

Maar dat wil niet zeggen dat je onderweg naar boven niet af en toe mag stoppen om te genieten van het uitzicht.

 

 

 

 

 

 

 

 

James Cook - Great Ayton

De platte ruggen van de Yorkshire Moors.

James Cook - Great Ayton

En aan de andere kant ze zee.

James Cook - Great Ayton

Even bijkomen….

James Cook - Great Ayton

Onderaan de berg staat een oude trekkershut.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Via een andere weg wandel je door een oud eikenbos weer terug richting Great Ayton. Mijmerend over ontdekkingsreizen, onontdekte zeeën en onbekende eilanden. Langzaam begin je te begrijpen hoe een kleine jongen bovenop die berg ooit het idee heeft gekregen om de wereld te ontdekken. Dit moet ook de fascinatie voor de Engelsen zijn. Het onbekende en mysterieuze. En ik kan dan ook niet anders dan in James’ voetsporen treden en mijn ontdekkingsreizen over onze kleine planeet voortzetten. Er valt nog zoveel te ontdekken!

De wandeling die ik gelopen heb kun je hier vinden.

 

James Cook - Great Ayton

Saltburn

Het is hartje zomer en Nederland klaagt. Het regent pijpenstelen en middagtemperaturen bereiken met moeite de 20 graden Celsius. Daar zitten we dan met zure gezichten; dit is geen terrasjesweer. De weerman wordt meestal als zondebok aangewezen, de arme man. Had hij geen beter weer voorspeld? Onder ons Nederlanders is praten/ discussiëren/ mopperen over het weer dagelijkse kost. We genieten ervan. En eigenlijk is het nooit goed. Of het nou twee weken lang 30 graden is: “Het gras is helemaal bruin!,” of twee weken regent: “We lopen te soppen in onze slippers!.”

Saltburn - pier

Uitzicht over het strand. Met een klein trammetje kun je van boven in het stadje naar het lager gelegen strand gebracht worden.

Saltburn - pier

De hele pier is versierd met gehaakte beestjes die het leven in de oceaan voorstellen. Schattig toch?

Saltburn - pier

‘Echte’ mannen aan het vissen terwijl vrouw en kinderen van hun fish & chips genieten.

Saltburn - strand

Hier is het nog rustig op het strand. Maar een half uurtje later stroomt het helemaal vol met mensen. Niet dat het weer beter werd, maar gewoon, omdat het een weekend is!

Deze zomer kreeg ik de kans om het land te bezoeken, waar qua weersomstandigheden, zelfs wij als Nederlanders medelijden mee hebben. Ik mocht één dag gaan wandelen en sfeer proeven aan de Engelse kust! Kliffen, brede stranden en fish & chips. “England, here I come!” De bestemming was Saltburn by the Sea in het district Yorkshire. Een onopvallend dorpje aan de oostkust waar de meeste van ons nog nooit van gehoord hebben en waarschijnlijk ook nooit zullen komen. Fervente wandelaars kennen het misschien als onderdeel van de Cleveland Way: een meerdaags wandelpad waarbij je heel Yorkshire doorkruist. Maar verder blijft Saltburn voor velen slechts een stipje op de kaart.

Slatburn - Cleveland way

Oei, daar komt weer een stevige bui aan.

Saltburn - Cleveland way Saltburn - Cleveland way

 

Saltburn - Cleveland way

Saltburn - Cleveland way

 

 

 

 

 

 

 

Zo niet voor de Engelsen zelf! Saltburn heeft alles wat veel inwoners van Yorkshire zoeken: er is een lange houten pier het water in met aan het begin een gokhal vol pingelende spelletjesmachines; de golven zijn perfect voor surfers; het strand is breed en je kunt er de beste fish & chips van Yorkshire krijgen. Waar je ook komt aan de Engelse kust, er zit altijd wel een restaurantje met de beste fish & chips van heel Engeland.

Saltburn ligt in een brede baai met aan één kant hoge kliffen en aan de andere kant uitzicht op industrie en windmolenparken. “Niet echt aantrekkelijk” zul je denken. Inderdaad, rokende schoorstenen en windmolens dragen niet echt bij aan het gevoel van een dagje strand. Maar hé, trekkem wij niet met zijn allen richting IJmuiden en Wijk aan zee op een mooie zomerse dag in Nederland?

Saltburn - Cleveland way

Langzaam komt de bui dichterbij. Maar dat maakt het landschap er niet minder mooi op!

Saltburn - Cleveland way Saltburn - Cleveland way Saltburn - Cleveland way

 

 

 

 

 

Sfeer. Dat is wat Saltburn voor mij aantrekkelijk heeft gemaakt. Om even terug te komen op het stukje over ‘ons’ klagende Nederlanders. De dag dat ik Saltburn bezocht was half zonnig, rond de 20 graden met af en toe een buitje. Voor mijn gevoel zeker geen hartje zomer! Maar geen Engelsman of-vrouw die zich hier iets van aantrekt! Af en toe laat de zon zich zien en daarbij is het weekend en zomervakantie in één! Dus: op naar het strand! Schepjes mee, bikini aan, surfboard onder de arm en gaan! Het strand is een verzameling van spelende kinderen, honden, klapstoeltjes en zandkastelen. Op de pier staan de ‘echte’ mannen met indrukwekkende hengels hun avondmaal bij elkaar te vissen terwijl de zee gedomineerd wordt door jongens met net iets te lang haar en dikke wetsuits op surfboards. Niemand hoor je hier klagen. Terwijl ik als echte Nederlander mijn jas maar weer heb aangetrokken en me afvraag “wanneer het nou eens zomer wordt,” genieten de Engelsen van het strand en zetten hun zonnebril nog maar wat hoger op hun neus.

Saltburn - Cleveland way

En dan begint het ineens keihard te hagelen! Zelfs de koeien besluiten tijdelijk te schuilen in de luwte van een oud huis.

Saltburn - Cleveland waySaltburn - Cleveland way

 

 

 

 

 

Saltburn - Cleveland way

Van alles wat ik in Saltburn gedaan heb die dag: een lange wandeling over de kliffen, een heerlijke lunch, soppen door de modder na een regenbui en me verbazen over het mooie uitzicht, is de sfeer me toch wel het meeste bijgebleven. Vrolijk, positief en ongeremd. Cultuur noemen we dit in Nederland. Wij Nederlanders houden van mopperen op het weer terwijl Engelsen bij ieder straaltje zon spontaan in korte broek verschijnen. Ik houd ervan, onze cultuurverschillen, het maakt dat we elkaar en onszelf net iets meer waarderen en om elkaar kunnen lachen. Maar soms, heel soms, regent het hartje zomer in Nederland pijpenstelen en dan denk ik terug aan Engeland. Als ik dan even mijn gemopper aan de kant schuif en op mijn slippers door de plassen ren, dan voel ik mij de gelukkigste mens op aarde!

Nog meer lezen over Engeland? Lees dan mijn blogs over Cornwall en Schotland.

De wandeling die ik gemaakt heb vind je hier.