Berichten

Dit artikel is ook te lezen op Mountainreporters.com

Het is druk: druk op het werk, druk op de weg, druk thuis. Tijd voor een weekend ontspannen! Ga mee wandelen net over de grens met Duitsland over de Hermannsweg. De perfecte plek om jezelf helemaal te ontspannen en te genieten van een onverwacht bergachtig landschap zo dichtbij Nederland.

Hermannsweg

Een totaal ander landschap net over de grens.


Magische taferelen

Zonlicht verandert de met bladeren bedekte bosbodem in een schaakbord. Licht en donker wisselen elkaar af, wanneer je je ogen tot spleetjes knijpt lijkt het net een schilderij van Monet. Een lichte bries laat de lichtgroene boekenblaadjes ruisen aan de takken. In de verte is het geklop van een specht te horen. Ik kijk om me heen, tussen het afgevallen blad op de grond zijn net de eerste topjes van paddenstoelen zichtbaar. 

Hermannsweg

Tijd voor ontspanning!

Hermannsweg

Magisch herfstlicht.

Hermannsweg

Zonlicht tekent vlekken op de met bladeren bedekte bosbodem.


Op pad met Hermann

We: Manja, ik en mijn hond Sam zijn op pad met Hermann. Hermann is onze gids op de meerdaagse tocht over de Hermannsweg die we dit najaar wandelen. Hermann is overal aanwezig, op bomen, paaltjes en stenen: een grote witte H geschilderd op een zwarte ondergrond. Maar ja, Hermann is dan ook al heel wat jaren gids. Al sinds hij in het jaar 9 na Christus zijn stam over dit pad begeleide en drie Romeinse legers overwon volgen mensen zijn tekens. Handelslieden gebruikten het pad in de middeleeuwen om producten van Duitsland naar Nederland te vervoeren en tegenwoordig geldt de Hermannsweg als een van de mooiste wandelingen in Duitsland.

Hermannsweg

Eeuwenoude uitgesleten paden.

Hermannsweg

Oude en nieuwe bewegwijzering bij elkaar.


Lange afstandspad de Hermannsweg


Een weekend ontspannen

De zomer is voorbij en Nederland is weer druk aan het werk. Zo ook wij, tijd dus voor een korte onderbreking van ons drukke thuisleven. Het is toch zonde om niet nog volop te genieten van de prachtige herfst die we dit jaar beleven! Aangezien we maar een kort weekend de tijd hebben, maar wel het gevoel willen hebben dat we er echt even uit zijn geweest valt onze keuze op de Hermannsweg in west Duitsland.

Hermannsweg

De glooing van het landschap is goed te zien (en merken aan de kuiten) tijdens de wandeling.

Hermannsweg

Velden vol wilde bloemen aan de bosrand.

Hermannsweg

Onderweg kom je meerdere boomgaarden tegen waar je uitgenodigd wordt een appeltje tegen de dorst te plukken.


Vlakbij

Met een kleine twee uurtjes rijden sta je aan het begin van de wandeling. Zodra je Nederland verlaat worden het licht glooiende landschap om je heen steeds hoger en groener. De Hermannsweg vormt samen met het aansluitende wandelpad Eggeweg de Hermannshöhen: de Hermannshoogte. Beide wandelpaden lopen grotendeels over kamwegen, een garantie voor mooie vergezichten dus!

Hermannsweg

Genieten van vergezichten.


Afwisselend landschap

Manja en ik lopen in totaal drie etappes van de Hermannsweg: van Riesenbeck tot Bad Iburg. Onze tocht leidt ons door beuken- en dennenbossen, door pittoreske dorpjes en langs oude boerderijen. Velden vol wilde bloemen wisselen af met zonnebloemen en eeuwenoude karrenpaden brengen je langs moderne kalksteen afgravingen. Zo is er voor ieder wat wils. Het pad is makkelijk te volgen en goed onderhouden. Voor mijn hond Sam is de wandeling een genot! Lekker struinen door de bossen. Officieel moet Sam de gehele weg aan de riem lopen. Maar de meeste lokale Duitsers die we tegenkomen hebben hun hond loslopen.

Hermannsweg

Mooie, typisch Duitse huizen.

Hermannsweg

Rustieke lanen.

Hermannsweg

Een stap terug in de tijd…

 

 

 

 

Langs het pad zijn voldoende hotels en herbergen aanwezig om de wandeling zo lang of zo kort te maken als je zelf prettig vindt. Op meerdere plekken zijn ook café’s en restaurants te vinden waar je even lekker kunt bijkomen onder het genot van een Duits biertje.

Kaarsjes in het bos

De wandeling gaat langzaam vandaag, heel langzaam. Na iedere bocht staan we stil. Zonlicht prikt door de toppen van de bomen om tussen de bomen net die ene bloemenstruik te verlichten, magisch! Een stukje verder opent het bos zich om te veranderen in een idylisch weiland met paarden erin; en weer staan we stil. We wandelen weer een stukje tot we midden het bos een klein gebouwtje ontwaren. Een middeleeuws kapelletje! Het wordt een lange dag vandaag… 

Hermannsweg

En dan ineens tussen de bomen….

Hermannsweg

Midden in het bos een kaarsje aansteken.


Volledig uitgerust

Na drie dagen wandelen voelen we ons weer helemaal opgeladen en hebben echt het gevoel gehad op vakantie te zijn geweest. Het is weer tijd om onze spullen te pakken en terug te rijden naar druk Nederland. Met ons hoofd nog vol van mooie ervaringen starten we onze tocht terug naar huis, klaar om ons weer in het werkende leven te storten. Er is toch geen betere ontspanningskuur dan een stuk wandelen! Wanneer gaan we weer?

Hermannsweg

Een kleine impressie.

Tips:

  • Informatie over de Hermannsweg? Kijk dan hier.
  • Leuke plek om te overnachten? Wij sliepen onder andere in hotel Waldschlössen. Je kunt hier ook heerlijk eten!
  • De wandeling beginnen met een koffie en uitzicht? Dat kan hier.
  • Sla zeker het dorpje Tecklenburg niet over. Schattige smalle straatjes met witte gepleisterde huisjes maken dit de perfecte plek voor een lunch.
Ankeveense plassen

Marloes: Het is de eerste zaterdag van juni. Voor het eerst in weken is het buiten onder de 25 graden Celsius en is de blauwe lucht vervangen door een egale grijze laag bewolking. Nederland blijft vanochtend lekker warm binnen, maar kan ik maar één ding bedenken: het is perfect weer voor een lange wandeling! En terwijl achter de voordeuren het tweede kopje koffie wordt gedronken sta ik al op de parkeerplaats bij het informatiecentrum van Natuurmonumenten in ’s Graveland. Daar heb je ook Manja en Antoine! Zij vergezellen mij vandaag op onze wandeling rondom de Ankeveense plassen. Hey Manja!

Ankeveense plassen
Ankeveense plassen

Manja: ‘Goedemorgen!’ antwoord ik Marloes. Hee, bedenk ik me, best gek als hond Sam niet direct de auto van Marloes uit springt. Hij is thuis omdat hij een operatie aan zijn poot heeft gehad. Desalniettemin vind ik het superleuk om Marloes weer te zien natuurlijk. We zeggen elkaar gedag en kijken dan waar we heen moeten. Eerst de weg over, blijkbaar. Grappig, de vorige keer dat we hier drie hallo-zoenen gaven, begonnen we een andere wandelroute waarbij we precies de andere kant op moesten. Eenmaal die weg over begint het met de groenigheid: weilanden waar je ver weg kunt kijken, hoog gras en veel boter- en paardenbloemen, afgewisseld met Madeliefjes en verschillende soorten hoog gras. Klik! Ik maak een foto van Marloes, die voorovergebogen een van die flora aan het fotograferen is.
Ankeveense plassen

Marloes: De laaghangende bewolking van afgelopen nacht heeft haar sporen duidelijk achtergelaten in de vorm van duizenden dauwdruppels op het kniehoge gras. Bijen zoemen van klaver naar distel en torretjes kruipen als acrobaten langs de dunne bloemstelen omhoog. Heel voorzichtig wandelen we door het natte gras om maar zo min mogelijk van dit macro wereldje te verstoren. Het pad kronkelt door de weilanden en langs slootjes vol lelies richting de Ankeveense plassen. Kijk nou, lammetjes. Die zorgen dat het pad begaanbaar blijft. De deugnieten zijn totaal niet schuw en willen erg graag zien wat dit clubje mensen in hun natuurgebied komt doen. Langzaam maken de weilanden plaats voor water. Links en rechts zijn geulen en plassen te zien die hier ontstaan zijn door turfwinning. Het pad wordt geflankeerd door oude eikenbomen en manshoog riet, enkel onderbroken door een paar oude boerderijen. Wauw! Wat een prachtplek om te wonen. En om te wandelen!
Ankeveense plassen
Ankeveense plassen

Ankeveense plassen

Manja: Bij een mooie doorkijk over de plas stoppen we even voor een kop koffie. Marloes was zo slim om dat in haar thermoskan te doen voordat ze in de auto stapte – en daar profiteer ik nu van. Nu ben ik sowieso een enorme koffieliefhebber, maar zo buiten, met dit uitzicht, smaakt het extra lekker. Iemand heeft op deze idyllische plek twee bankjes neergezet waar je wel op móet gaan zitten. De waterlelies zorgen voor een sprookjesachtige sfeer over het water. Na tien minuutjes lopen we weer verder – door het gras, langs het water en het hoge riet. Ik blijf me verbazen over de mooiheid van de druppeltjes die op allerhande blaadjes blijven liggen en de verschillende kleuren en soorten gras die we tegenkomen. Langzaam aan beginnen we tegen het einde van de wandeling te komen. Dat heb ik wel vaker met Marloes, een paar keer kletsen en hoppa voor je het weet ben je gearriveerd…
Ankeveense plassen
Ankeveense plassen
Ankeveense plassen

Marloes: Langzaam ruilen we het water en riet in voor bebouwing en weilanden. Voor we het in de gaten hebben staan we weer op de parkeerplaats bij Natuurmonumenten. Wat een mooie wandeling! Wuivend gras, water, vogels, rust en stilte. Dit gebied heeft alles. En heel veel Hollandser wordt het niet! Wat een heerlijke ochtend. De zon begint nu ook langzaam door de bewolking te breken en het terrasje bij restaurant Brambergen naast het informatiecentrum lokt. En terwijl we nog even nagenieten onder het genot van een hapje en een drankje zijn we in ons hoofd alweer bezig met de volgende wandeling!
Ankeveense plassen
Ankeveense plassen
Ankeveense plassen

Wil je deze wandeling ook maken? Kijk dan op de website van Natuurmomumenten. Behalve deze route vindt je hier nog veel meer wandelroutes in heel Nederland. Je kunt ook de gratis app van Natuurmonumenten op je smartphone installeren. Hiermee kun je de wandeling stap voor stap volgen en krijg je op verschillende punten leuke informatie over de bezienswaardigheden.

#Gaan

#Gaan, zo heet het nieuwe boek van boswachter Hanne Tersmette dat sinds afgelopen winter in de winkel ligt. Dat klinkt actief toch? Lekker naar buiten, op pad, genieten van de natuur. Dat schoot er allemaal door mijn hoofd toen ik dit boek voor het eerst in mijn handen had. De beste plek voor een boekreview lijkt mij dan ook buiten: middenin de natuur op één van de wandelpaden die Hanne in haar boek beschrijft.


Laarzenpad

#Gaan
#Gaan

 

Samen met vriendin en outdoorliefhebber Manja wandelen we vandaag het Laarzenpad bij het Naardermeer. Dit is een van de eerste wandelingen die Hanne in haar boek aanraadt en het gebied waar ze als boswachter zelf verantwoordelijk voor is. Een wandeling van 6,5km waarbij volgens Hanne laarzen onmisbaar zijn. Zelf vindt ze de wandeling het leukst als het geregend heeft omdat de paden dan extra drassig zijn. Helaas heeft het deze zomer al weken niet geregend en is van het zompige moerasbos weinig over. De laarzen zijn dus niet nodig (wat Manja en ik met het warme weer van vandaag helemaal niet erg vinden), de wandeling wordt er echter niet minder mooi door!

#Gaan

Het eerste deel van het Laarzenpad gaat over vlonders door een moerasbos. Foto: Marloes van Pareren

#Gaan

Hanne laat je in haar boek kennis maken met de natuur. Kijk ook eens om je heen en niet alleen naar de tv! Foto: Marloes van Pareren

#Gaan

Door de droogte zijn laarzen vandaag niet nodig, maar wandelen over vlonders blijft natuurlijk leuk! Foto: Marloes van Pareren

Wie is Hanne Tersmette?

Hanne is bekend geworden met een vlog op YouTube en met de tv programma’s De nationale natuurquiz en Boswachter gezocht. Na een carrière in de communicatie besloot ze het bedrijfsleven gedag te zeggen en zich dagelijks bezig te houden met haar grote liefde, de natuur. Ze werkt voor Natuurmonumenten en is verantwoordelijk voor “haar” gebied: het Naardermeer.

#Gaan

Na het bos volgt het water en alles wat daar groeit en bloeit. Foto: Marloes van Pareren

#Gaan

Op twee plekken kun je vogels spotten. Voor ons als niet vogelaars heeft Natuurmonumenten gelukkig een kaart opgehangen met de meest bijzondere soorten. Foto: Marloes van Pareren

De wandeling laat ons zien waarom waarom Hanne het Naardermeer “de allermooiste plek van Nederland” vindt. Bos en weiland wisselen elkaar af en het enige geluid dat je hoort komt van de vele vogels die hier rondvliegen, zwemmen en jagen. Zelfs voor niet vogelaars zoals Manja en ik is het leuk om al deze vogels druk bezig te zien met al hun dagelijkse bezigheden. Een reiger staat muisstil in het water, kop vlak boven het waterspiegel, wachtend op de ene visje dat voorbij komt. Moeder meerkoet heeft een stevige discussie met haar kroost die niet doen wat ze wil en een groep ganzen vliegt luid kwakend over ons heen op zoek naar een weiland vol vers gras.

#Gaan

#Gaan

Een mooie plek om #Gaan van dichtbij te bekijken. Foto: Marloes van Pareren

In #Gaan neemt Hanne je mee naar vijftien van haar favoriete natuurgebieden in Nederland. Van de Wadden tot Zuid-Limburg; ze laat je heel Nederland zien. Aan de hand van informatieve verhalen verteld ze je waar je kunt wandelen, maar ook kanoën, fietsen en schaatsen komen aan bod. Verwacht echter geen beschrijving van de routes, maar welke je dieren er kunt verwachten, hoe je ze kunt spotten en waar je op moet letten. Ze verteld je waar je met schapen kunt knuffelen, waar je slangen kunt vinden of waar de mooiste paddenstoelen staan.

#Gaan

Aan de groene bolletjes boven de titel kun je in één oogopslag zien wat de leukste activiteiten van het gebied zijn. Foto: Marloes van Pareren

De diversiteit in gebieden en verhalen en het enthousiasme waarmee het boek geschreven is maken #Gaan een must voor iedereen die van het buitenleven houdt. Maar juist ook voor iedereen die onze natuur alleen kent van Netflix. Ga eropuit! Dat is Hanne’s advies, weg van de schermen, de buitenlucht in.

Liefde voor de natuur

Tijdens de wandeling bij het Naardermeer wordt het duidelijk waarom Hanne haar boek met zoveel liefde en enthousiasme heeft weten te schrijven. Het klopt helemaal wat ze zegt, je hoeft geen bioloog of vogelaar te zijn om van de natuur en dieren om je heen te kunnen genieten. Weg van de tv en computer kom je helemaal tot rust.

#Gaan

Heerlijk Hollands is het motto van deze wandeling! Foto: Marloes van Pareren

Het lukt ons helaas niet om muisstil te zijn om zo misschien een ijsvogel of reeën te spotten. Maar oog in oog staan met een jonge Galloway is ook al indrukwekkend genoeg! Zelfs al is dit niet echt een wild dier. We krijgen er helemaal zin in om deze wandeling een keer echt op laarzen te maken! Lekker door de modder stampen tot de spetters tot op je gezicht zitten. Maak het kind weer in jezelf wakker en schud de dagelijkse beslommeringen lekker van je af. Dat is ook wat Hanne wil bereiken met haar boek vermoed ik, ze trekt je achter je computer vandaan en laat zien dat Nederland prachtig is!

#Gaan

Rondom het Naardermeer grazen Galloway koeien. Echt wild zijn ze niet, wel heel schattig! Foto: Marloes van Pareren

#Gaan

Het boek heet niet voor niets #Gaan. Hanna vraagt je je belevenissen met haar en de rest van Nederland te delen en zo iedereen naar buiten te krijgen. Foto: Marloes van Pareren

#Gaan

Zelfs Manja en ik, als niet vogelaars, vinden nog een verstopt exemplaar tussen het riet! Foto: Marloes van Pareren

#Gaan is te koop bij de meeste boekhandels en online en kost 20,- euro.

Deze wandeling is niet geschikt met honden. Ze zijn bijna de gehele route verboden, ook aan de lijn.

Cornwall

Hoge kliffen, witte zandstranden, woeste heide en dichtbegroeide bossen. Dit lijkt op een korte samenvatting van Neerlands favoriete vakantiebestemmingen Frankrijk en Duitsland toch? Wat nou als ik je vertel dat je met hetzelfde aantal uurtjes rijden al deze natuurfenomenen in een klein gebied bij elkaar vindt? Ga mee op avontuur naar het uiterste zuidwesten van Engeland en laat je verrassen door het afwisselende landschap bij onze overburen!

Cornwall

Azuurblauwe golven slaan duizenden geultjes in het witte zand. Een gouden zon laat schelpen glinsteren als parelmoer. Wandelaars rusten uit op een terrasje met uitzicht over zee terwijl surfers het koude water trotseren op zoek naar dé perfecte golf.

Cornwall

Azuurblauwe zee en witte stranden verwacht je niet in Engeland.

Klinkt als een vakantieoord aan de mediterrane zee, toch? Niets is minder waar. Gelegen op een kleine dag rijden van Nederland vind je een plek die voor veel mensen niet als mediterraan bekend staat. Eerder nat, grijs en winderig. We zijn in Engeland. Zuidwest Engeland wel te verstaan. In het hertogdom Cornwall, het uiterste puntje van het Engelse vasteland voordat de grote oceaan begint. Het uiterste westen van Cornwall hebben de Engelsen dan ook passend Landsend genoemd; het einde van het land.

Cornwall

Surfen in de ondergaande zon!

Cornwall heeft in tegenstelling tot de rest van het Verenigd Koninkrijk een mild en warm klimaat. Onder de Engelsen zelf staat het bekend als de “Engelse Rivièra”. Kijk dan ook niet raar op als je ineens een groepje palmbomen of andere tropische planten tegenkomt! De comfortabele temperaturen en mooie stranden maken Cornwall een favoriete vakantiebestemming onder de Engelsen.

Hoog boven het water. Balancerend op het randje van de klif lijkt het alsof je vliegt. Vanaf een eilandje in zee klinkt het blaffen van zeehonden die lui in de zon liggen uit te buiken. Als je goed kijkt zie je er af en toe eentje nieuwsgierig omhoog kijken vanuit het kelp waar ze op zoek zijn naar eten. Ze vragen zich vast af wat daar toch allemaal aan de hand is, daar hoog boven op de kliffen.

Cornwall

Prachtige uitzichten vanaf het Southwest Coastpath.

We bevinden ons op het Southwest Coast Path. Met 1013 km lengte is dit het langste wandelpad van Engeland. Het loopt van Minehead in Somerset door Devon en om de hele peninsula van Cornwall heen tot Poole Harbour in Dorset. Met in totaal 35.031 meter klimmen en dalen vanwege alle riviermondingen, wat in totaal vier keer de hoogte van de Mount Everest is, lijken er weinig vlakke delen te zijn. Maar schrik niet! Het pad is geschikt voor jong en oud. Met een beetje goede conditie blijft er nog genoeg energie over om van het landschap te kunnen genieten! De beloning van het vele klimmen en dalen is dat je het ene moment over eindeloze witte stranden loopt en het volgende moment “on top of the world” staat bovenop de hoge kliffen.

Cornwall

Wandelen over het Southwest Coastpath

Met bijna 500 km neemt Cornwall een groot deel van de van het Southwest Coast path voor zijn rekening. Het pad is goed onderhouden en bewegwijzerd en er zijn legio pubs en restaurants langs de route voor de nodige versnaperingen.

Cornwall

Het pad staat goed aangegeven.

Cornwall

Oneindige uitzichten.

Eindelijk! In de verte worden langzaam de contouren van een oud rietgedekt huisje zichtbaar. Opgebouwd uit ronde witgeschilderde keitjes die hoog bovenop de klif al honderden jaren de elementen weerstaan. De pub! De geur van verse scones komt al met de wind onze kant opgewaaid. Mmmm. Nu we dan toch in Cornwall zijn komen we natuurlijk niet onder een Cornish Tea uit. Onbeperkt hete, bijna zwarte thee met warme melk en daarbij twee scones, een bakje clotted cream en verse jam.

Cornwall

Altijd is daar de zee…

De eigenaar wenkt ons met een vriendelijke lach zijn pub binnen waar een haardvuur de ruimte verwarmt. Met onze koude handen strak om de hete mokken thee heen mijmeren we over het prachtige landschap dat we op onze tocht gezien hebben. Rotsen die midden op witte stranden als versteende reuzen de kust bewaken, grotten in de kliffen waar smokkelaars zich vroeger prima konden verschuilen en weilanden die zich over de rand heen storten en verder groeien als kelpbossen onder water.

Tip: St. Michael’s Mount

Wist je dat je in Cornwall het broertje van de beroemde Franse Mont Saint Michel kunt vinden? Behalve de naam: St. Michael’s Mount, is ook het uiterlijk hetzelfde. Een middeleeuws kasteel gebouwd op een eilandje voor de kust dat alleen bereikbaar is bij laag water. Loop je het Southwest Coast Path dan kom je het vanzelf tegen!

Cornwall

St. Michaels Mount: net zo bijzonder als de Franse versie, maar wel een stuk rustiger!

Nationale Park Dartmoor

IJskristallen smelten langzaam in de opkomende zon, wollige pony’s staan tevreden te grazen tussen heidestruiken. Diep in het dal ligt een mistbank die het landschap een dromerige sfeer geeft.  Met rode wangen van de kou en inspanning klimmen we langzaam omhoog. Nog een klein stukje. De bovenkant van de heuvel wordt gevormd door kenmerkende grote platte rotsen, ook wel een Tor genoemd. Dat is ons eindpunt; vanaf de rotsen kun je kilometers ver kijken; heel het Nationale Park Dartmoor ligt dan aan je voeten! Inmiddels zitten we 500 meter boven zeeniveau en de wind krijgt hier steeds meer grip op het landschap. Bomen en struiken groeien hier in een hoek van 45 graden met de wind mee. Nog een paar honderd meter, straks beneden wacht ons als beloning een ontbijt met warme koffie en eieren met spek, even volhouden nog!

 

Dartmoor ligt hoog boven zeeniveau. Op een heldere dag kun je vanaf de toppen van de Tors de zee zien.

Dan lijkt de tijd stil te staan, voor ons ontvouwt zich een landschap dat alle verwachtingen overtreft: heide, bos en weilanden zover het oog reikt. Je kunt zelfs de oceaan zien! Langzaam worden de schaduwen korter als de zon hoger klimt. Het landschap is doorspekt met witte en zwarte stipjes. Koeien, schapen en pony’s houden hier de begroeiing onder controle. Afgezien van een eenzame auto die ver beneden ons over een slingerweg door het park heen rijdt is er geen mens te zien. Onze wangen gloeien nog na van de klim terwijl we van het uitzicht genieten. De opkomende zon kleurt de heide van rood naar oranje. In het dal zie ik de schoorsteen van ons hotel roken, langzaam wordt de wereld wakker. Als de magie van de opkomende zon langzaam verdwijnt wandelen we terug naar beneden, waar de dampende koffie al op ons staat te wachten.

Cornwall

Wat een zonsopkomst!

Dartmoor is een natuurpark van 954 km gelegen in Devon en grenst met het westelijke deel aan Cornwall. Door de hoge open ligging van het park groeit hier overwegend heide. Een bijzonder kenmerk van Dartmoor zijn de Tors. Dit zijn blootliggende granieten heuveltoppen bestaand uit  grote platte rotsen. Door het hele natuurpark heen grazen koeien, schapen en wilde pony’s. De noordwest kant van Dartmoor loopt door in de Bodmin Moor, een gelijksoortig natuurgebied gelegen in Cornwall. Door beide parken heen lopen vele kilometers aan wandelpaden. Door het ontblote karakter van de Moors is het klimaat hier iets minder zacht dan in de lager gelegen gebieden en regent het er meer. In de winter kan er zelfs sneeuw vallen.

Cornwall

Je wandelt hier nooit alleen!

Breng je een bezoek aan het zuidwesten van Engeland, sla Dartmoor dan niet over! Vanuit Cornwall is het makkelijk te bereiken voor een dagtocht. Inmiddels heb ik meerdere bezoeken aan dit park gebracht en het blijft me verbazen. De uitgestrekte heide is op zich natuurlijk al zeer de moeite waard, vanwege het open, kale en bijna gure karakter ervan. Niet voor niets zijn er veel legendes in Dartmoor over spoken, geesten en boosaardige zwarte honden die over de heide dwalen. Sir Arthur Canon Doyle schreef, geïnspireerd door de vele verhalen het bekende Sherlock Holmes verhaal “The hound of the Baskervilles” dat zich in het park afspeelt.

Cornwall

In het dal is het een heel andere wereld.

In de lager gelegen delen van het park vind je snelstromende riviertjes en dichtbegroeide bossen afgewisseld met rustieke boerendorpjes. Zodra je van de hoofdweg afgaat lijk je honderd jaar terug in de tijd te gaan. Wegen niet breder dan één auto waar je ieder moment verwacht een paardenkoets tegen te komen, huizen met houten luiken, scharrelende kippen en schattige witte kerkjes die altijd aan een pub grenzen.

Altijd een avontuur in de buurt

Behalve het Southwest Coastpath en Dartmoor vindt je in Cornwall nog veel meer kleinere natuurpareltjes. Dichtbegroeide bossen zoals bijvoorbeeld Golitha Falls, eeuwenoude kasteeltuinen en pitoresque kustdorpjes zoals bijvoorbeeld Fowey. En er is altijd wel een route die je wandelend, fietsend of varend kunt afleggen in de buurt!

Cornwall

Overal langs de kust vindt je kleine vissersdorpjes zoals Fowey.

Cornwall

Golitha Falls, waar sprookjes tot leven komen

De afwisselende natuur en het prettige klimaat maken het zuidwesten van Engeland een aanrader voor iedereen die niet te ver wil rijden of vliegen maar wel even helemaal weg wil. Of je nou van wandelen, kajakken of surfen houdt: Cornwall is er perfect voor. De mensen zijn vriendelijk en gemoedelijk en je bent nooit ver van een tearoom of pub verwijderd. Waarom niet eens een keer iets anders proberen? Laat Engeland je verassen als vakantieland!

Cornwall

De valleien van Dartmoor zijn een paradijs voor kajakkers.

Cornwall

Zelfs in de winter kun je hier surfen!

  • Overnachten kan in echte Engelse cottages of op een camping.
  • Mijn vriend en ik hadden onze hond Sam mee naar Engeland. Voor Sam was het een waar paradijs ; honden mogen bijna overal mee naartoe. Meer informatie hierover vind je hier.
  • Als je ‘hiking Cornwall’ googled krijg je tientallen pagina’s met wandelroutes, een mooi startpunt om je vakantie te plannen. Een voorbeeld vind je hier of bekijk het Southwest Coast Path.
  • Ga je met de auto? Dan is het kanaal oversteken met de trein het snelst. Met auto en al rij je in Calais de trein in en een half uurtje later sta je in Engeland.

– 7 km paaltjeswandeling
– Gemixt bos en open weilanden
– Hond mag bijna het hele jaar los lopen


Een storm raast over Nederland. De wind slaat haar klauwen om alles dat ze vast kan grijpen. Eeuwenoude beuken kunnen deze razernij niet aan en breken af als brandhoutjes. Dennenbomen vallen zij aan zij over de paden heen en vogels, eekhoorns en muizen moeten in allerijl een veilige schuilplaats zoeken. De wind giert en laat de natuur kraken tot de kracht eruit is. Na de storm volgt de stilte. De vogels durven het nog niet aan te fluiten en takken bewegen niet uit angst af te breken. Langzaam prikt de zon haar stralen door de bewolking om de verkleumde en afgebroken natuur te herstellen.

 

 

Vanuit huis hebben Sam en ik de storm gade geslagen. Nu de stilte is wedergekeerd besluiten we dat het tijd is de schade in de natuur te gaan opnemen. De thermosfles gevuld met heet water wordt samen met een paar dikke plakken cake in de rugzak gedaan. Voor vandaag staat er een rondwandeling van zeven kilometer op de planning door de landgoedbossen bij Bikbergen, Crailo en het IJzeren veld. Een bijzonder stukje natuur tussen Bussum en Huizen in.

 

Bikbergen, Crailo en het IJzeren veld

Begin-en eindpunt:

Dagrecreatieterrein de Steen
Oud Blaricummerweg
1272 Huizen, Nederland

Wandeling:

Bij aankomst zie je de statige oude beuken die deze wandeling kenmerken al voor je oprijzen. Aan de rechterkant van de parkeerplaats vinden we een paaltje met een rode één erop: het begin van de wandeling. Honden mogen in deze bossen bijna het gehele jaar loslopen. Alleen in het broedseizoen van 15 maart t/m 15 juni moeten ze aan de lijn. Aangezien het januari is sprint Sam al vooruit om alle afgebroken takken te onderzoeken.

De route is gemakkelijk te volgen.

Hier was ooit een pad…

 

Terwijl de nummers op de paaltjes langzaam oplopen wandelen we langs weilanden en door dichte dennenbossen. Tijdens deze wandeling steek je tweemaal een rustige weg over en wandel je éénmaal een klein stukje over het einde van een doodlopende weg. De dennenbossen worden langzaam schaarser en steeds vaker afgewisseld door beuken waarachter soms een schim van de statige villa’s te zien is die her en der in het natuurgebied gebouwd zijn. De paden zijn rustig en je komt enkel de bewoners van de villa’s tegen die hun hond uitlaten.

Tijd voor pauze!

Jonge beuken lijken onaangetast door de wind.

Sam geniet van de afwisseling tussen bos en weiland. De storm heeft een ravage aangericht in het bos. Sam springt enthousiast over omgevallen bomen heen en ziet zijn kans schoon ziet om in een diepe modderplas te duiken terwijl ik met moeite het pad probeer te volgen. De willekeur van de wind is schokkend. Hele rijen dennenbomen hebben het loodje gelegd terwijl jonge struiken geen takje verloren zijn. De razernij van uit de grond gerukte beuken en naaldbomen geven een triest gevoel.

Gelukkig hebben de meeste oude beuken de storm overleefd.

Na ruim tweehonderd jaar geschiedenis gezien te hebben geveld door de wind. Vaak omringd door kleine beukenboompjes die nu kunnen groeien in de nieuw ontstane open plekken. De schade is groot, maar zelfs onder de kluiten van de omgevallen bomen komt het nieuwe leven al omhoog. Tussen de afgebroken takken zie je soms de witte schim van de eerste sneeuwklokjes. Over een paar jaar zullen deze bomen voeding zijn voor nieuw leven. In het voorjaar hoor je dan de spechten weer hameren en zie je de eekhoorns kamikaze sprongen maken hoog boven je hoofd.

 

Weerspiegelingen in de plassen.

Na de wandeling is Sam zwart en zeer voldaan met zichzelf. Dat wordt onder de tuinslang voor hem bij thuiskomst.  Hierna is het tijd om op te warmen met een kop warme chocolade voor mijzelf en een bak brokken voor Sam. Op naar de volgende wandeling!

Meer informatie:

– 12 km paaltjes wandeling
– Parkbos, stuifduinen, weiden met boomgroepen en oude lanen
– Hond mag niet overal los

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

 


Snijdende wind en sneeuwbuien zijn de voorspelling voor vandaag. Maar Sam en ik laten ons niet zomaar tegenhouden! Met dikke sjaal, thermokleding, handschoenen en muts was ik er klaar voor. Je sjouwt toch een hoop extra bepakking mee in de winter. Sam heeft het toch een stuk makkelijker met zijn dikke wintervacht, hij heeft het nooit koud!


 

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

Landgoed Beerschoten zet gelijk de toon aan het begin van de wandeling.


Landgoederen Beerschoten en Houdringe en het Panbos

Begin- en eindpunt:

Paviljoen Beerschoten
De Holle Bilt 6
3732 HM De Bilt

De wandeling:

  • Afstand: 12km.
  • Zeer afwisselende wandeling. parkbos, stuifduinen, weiden met boomgroepen en oude lanen wisselen elkaar af.
  • Route aangegeven met gele paaltjes.
  • Horeca onderweg: Van der Valk de Biltsche Hoek.
  • Kans op modderplassen: Groot! Maar wel afgewisseld met schoon zwemwater.
  • Er moet tweemaal een (rustige) weg overgestoken worden en aan het eind wandel je een klein stukje langs een wat drukkere weg.

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

Vandaag gaan we wandelen met vriendin en collega-blogger Manja. Bij aankomst op de parkeerplaats in de Bilt vanaf waar we onze wandeling beginnen zie ik haar al staan gehuld in vele lagen kleding. Vol goede moed beginnen we met de rondwandeling van 12km door Landgoed Beerschoten, het Panbos en Landgoed Houdringe. De wandeling die we voor vandaag hebben uitgekozen.

 

 

De snijdende wind laat onze neuzen rood kleuren en onze tenen worden langzaam gevoelloos. Maar als de laagstaande zon dan tussen de wolken door spiekt en haar gouden licht over het bevroren water van een meertje werpt weet je weer waarom de winter zo mooi is om in te wandelen. Alles is gedempt in de kou. Het lijkt wel of er een dikke deken over het bos ligt. Takken lijken langzamer te bewegen in de wind en behalve het knisperen van verdorde blaadjes onder onze wandelschoenen is er geen geluid te horen.

Wandelroute Beerschoten, Houdringe en Panbos

Beukenlanen die rechtstreeks uit de film komen!

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

Als je goed kijkt spelen er zich ook echt sprookjes af tussen deze beuken.

Al gelijk aan het begin van de wandeling worden we betoverd door de natuur. Een statig oud landhuis en een beukenlaan die niet zou misschien in de serie Game of Thrones maken van Landgoed Beerschoten een bijzonder gebied. Sam is minder enthousiast. Helaas mag hij hier nog niet loslopen en omdat wij met veel “ooohs” en “aaaahs”  aan het fotograferen zijn laat hij met luid gepiep horen dat het tijd is om verder te lopen. Het Panbos, daar wil hij heen!

 

Dit tweede deel van de wandeling is een waar hondenparadijs. Smalle bospaadjes, dichte struiken en veel andere honden. Sam heeft de tijd van zijn leven terwijl wij rustig achter hem aan wandelen. Goed om ons heen kijkend om niet de gele paaltjes van de route uit het oog te verliezen. Hier kan hij lekker even zijn energie kwijt voordat we aan het derde deel van de wandeling: Landgoed Houdringe beginnen.

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

Heel voorzichtig op het ijs!

OUTDOOR MET DE HOND – BEUKENLANEN IN DE BILT

Landgoed Houdringe heeft een paar betoverende dennenlaantjes.

Ook hier moet Sam helaas een groot stuk aan de lijn. Waar hij los mag en waar hij aangelijnd moet zijn staat tijdens deze wandeling goed aangegeven. Tijdens dit laatste deel begint het steeds harder te waaien en het lukt niet meer onze vingertoppen warm te krijgen. Sam heeft nergens last van, die vindt de kou heerlijk!

 

Met stevige tred wandelen we langs de oude weilanden en stuifduinen van Houdringe richting het eindpunt. Vlak voor het einde van de wandeling kom je nog een losloopgebied tegen waar Sam nog even lekker kan rennen. Hier vindt je ook schoon zwemwater voor het geval je hond onderweg een lekkere modderplas heeft gevonden.

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

De paaltjes zijn gemakkelijk te volgen tijdens deze wandeling.

Outdoor met de hond - Beukenlanen in de Bilt

Beuken, dennen en eiken wisselen elkaar af.

Ondanks dat honden tijdens deze wandeling niet overal los mogen is hij toch zeer de moeite waard om te lopen. De afwisseling en bijzondere natuur maken dat dit een wandeling is die nooit gaat vervelen. Terwijl Manja en ik genieten van een warme chocolademelk met slagroom en Sam tevreden ligt te snurken bij de verwarming praten we nog even na.

 

Al snel is het besluit genomen om deze wandeling in het voorjaar weer te maken. Wat moet het mooi zijn als de felgroene blaadjes aan de eeuwenoude beuken zich langzaam ontvouwen en je tussen de eiken en dennen kleurige voorjaarsbloeiers omhoog ziet komen!


Meer informatie:

 

Hoorneboegse Heide

– Verschillende rondwandelingen
– Bos en heide
– Hond mag bijna overal het gehele jaar los

Hoorneboegse Heide

Soms zijn er van die dagen dat alles meezit. Zo ook tijdens de wandeling die ik met hond Sam en medefotografe Manja maakte in de winter van 2017. De wandelroute was gekozen. De batterijen voor de camera’s opgeladen en Sam goed uitgerust voor een lekkere wandeling. De avond van tevoren werd er door de verschillende weermannen op tv code rood afgegeven voor mist en gladheid. “Oei”, dachten we nog, “zullen we dan wel gaan wandelen?”

Hoorneboegse Heide

De volgende ochtend is alles wit. De grond, de hemel, de bomen… vadertje vorst is goed bezig geweest vannacht! Je ziet geen hand voor ogen en om alles zit een dun laagje ijs heen. Alsof de hele wereld van glas is gemaakt. Waar de meeste mensen nu weer lekker warm in bed zouden kruipen wordt mijn enthousiasme alleen maar groter. Mist, ijs, sneeuw: perfect weer voor een fotogenieke wandeling!

Hoorneboegse Heide


Hoorneboegse Heide

Begin-en eindpunt:

Parkeerplaats t.o. vliegveld Hilversum
Noodweg 52
1213 PZ Hilversum

Wandeling:

  • Ondanks dat er meerdere rondwandelingen mogelijk zijn kun je hier ook prima “wild wandelen”.
  • Het gebied bestaat uit heuvelachtige heide en statige beukenbossen.
  • Lunchen kan op meerdere plekken. Bij restaurant Fly inn met uitzicht op het vliegveld zijn honden zeer welkom.
  • Vanuit dit restaurant kun je twee rondwandelingen maken: van 7,3 km en van 11,9 km.
  • Kans op modderplassen: matig door de vele heide.
Hoorneboegse Heide

De rondwandeling van 7.3 km

Al vanaf de laatste kilometers voordat je de parkeerplaats bereikt waan je je ver van de stad af. Bos en heide wisselen elkaar af, enkel onderbroken door een landelijk uitziend restaurant of statige villa. Op de parkeerplaats staat een klein mobiel restaurant waar een groepje wandelaars gezellig keuvelend warme chocolademelk staan te drinken. Ondanks het vroege uur en de ijzige mist zijn er al veel honden met hun baasjes te zien, klaar voor een winterse wandeling.

Hoorneboegse Heide
Hoorneboegse Heide

 

Ondanks onze voornemens om een gepubliceerde wandeling te lopen zijn we zo onder de indruk van het magisch landschap dat we met de camera’s in de aanslag besluiten te gaan “wild wandelen”. Gewoon achter onze en Sam’s neus aan en wel zien waar we uitkomen. Het blijkt een goed besluit. Sam mag eigenlijk overal los en het gebied is omgeven door lage hekken. De weg kwijtraken is dus zo goed als onmogelijk.

Hoorneboegse Heide

Sam met zijn dikke vacht vindt het heerlijk. De kou, de sneeuw en alle andere honden. Al na 10 minuten staat hij hijgend bij ons van al het rennen en rollen door de koude heide. Gelukkig kan hij even bijkomen omdat wij bij ieder bevroren graspolletje en mistig boslaantje stilstaan voor nog maar wat foto’s.

 

In het trage tempo waarin we vandaag vooruit komen hadden we de 7 km nooit gered binnen een dag! Langzaam wandelen we fotograferend door dennen-en beukenbossen tot we op de Hoorneboegse heide zelf uitkomen. Als het niet zo mistig was geweest, hadden we vast gezien hoe de heide zich naar alle kanten uitstrekt. Enkel onderbroken door een eenzame boom en een bankje om op uit te rusten. Vanuit mijn ooghoeken zie ik iets bewegen. Een kudde runderen ligt tevreden te herkauwen tussen de struiken. Een kalfje kijkt vol interesse naar dat gekke dier dat we bij ons hebben die weer eens op zijn rug door de sneeuw ligt te rollen.

Hoorneboegse Heide

Meestal mogen honden niet los als er ergens runderen grazen, maar hier maakt het niet uit. De enige regel is dat je je hond onder appel moet hebben. Na zijn rugmassage heeft Sam het kalfje ook in de gaten. Enthousiast als hij is denkt hij een speelmaatje gevonden te hebben, tot hij dichterbij komt en ziet dat het kalfje toch wel ietsje groter is dan gedacht. Na elkaar nog een paar seconde aangestaard te hebben besluit Sam dat een vriend van zijn eigen formaat toch beter werkt om achter aan te rennen en gaan beide dieren weer hun eigen weg.

Hoorneboegse Heide

Met verkleumde vingers en tenen komen we een paar uur later weer bij de parkeerplaats uit. Warme chocolademelk en een lekker broodje zijn geen slecht idee! En terwijl we langzaam weer gevoel krijgen in onze ledematen en Sam tevreden op een bot ligt te kauwen bedenken we dat code rood soms geen slecht idee is voor een wandeling!

Meer informatie:

 

Wandelen met je hond

Steeds meer Nederlanders lijden aan wandelgriep. Het begint vaak met tintelende tenen en wiebelbenen. Maar al snel slaat het om in het moeten lopen. Niet van de keuken naar de bank; nee, minstens een paar kilometer moet er afgelegd worden om van de wiebelbenen af te komen! Te voet doorkruisen we ons kleine landje en hebben inmiddels meer wandelpaden dan snelwegen gecreëerd. Bezoek een willekeurig stukje natuur en er is altijd wel een uitgestippelde wandelroute te vinden. Ook ik ben lid van de steeds groter wordende groep Hollanders met tinteltenen en wiebelbenen. Samen met mijn altijd enthousiaste metgezel Sam trek ik er zo vaak mogelijk op uit om bekende en onbekende plekken te bewandelen. Sam is negen jaar oud, zwart met een wit pluimpje aan zijn staart dat vaak onzichtbaar is omdat hij van modderplassen houdt. Je raadt het vast al: Sam is mijn hond.


….en rollen in de sneeuw.

Dit is Sam. Sam houdt van rennen door diepe plassen…

 

 

 

 

 

 

 

 


Sam maakt mijn wandelingen een stuk levendiger. Zo is er altijd iemand die vrolijk om je heen dartelt en altijd enthousiast is om nieuwe wandelingen te ontdekken. Nederland is een vriendelijk land voor honden, maar toch is het niet altijd even makkelijk wandelroutes te vinden waar Sam ongegeneerd in de modder kan liggen zonder dat ik al te dichtbij aan de andere kant van de riem zit. Hij vindt het heerlijk om lekker door bosjes te rauschen en door het natte gras te rennen om daarna als het even mogelijk is af te koelen in een beekje of diepe plas. Het is dus mijn taak om in iedere route wel een stukje te vinden waar hij even zijn energie kwijt kan.


Wandelen met je hond

In veel natuurgebieden vindt je grazers. Vaak mogen honden hier niet komen en anders niet loslopen.


Zoals ik al aangaf valt dit niet altijd mee. In veel natuurgebieden mag je niet komen met hond en in de meeste anderen mag hij alleen aan de lijn mee. Hoe vindt je dus leuke wandelroutes waar je hond lekker kan rennen? Het enige antwoord hierop is zoeken, vragen, googlen en nog meer zoeken. Je kunt op de websites van de verschillende natuurbeschermingsorganisaties in Nederland vaak wel de optie “hond mee” aanklikken bij het zoeken naar wandelroutes, maar dit wil vaak niet zeggen dat hij los mag. Een website die ik vaak gebruik is www.doggydating.nl. Hier vind je een groeiend aanbod van losloopgebieden binnen Nederland. Van daaruit kun je dan verder zoeken naar wandelingen in die gebieden.


Wandelen met je hond

Sam vind het heerlijk om langs de golven te rennen om daarna in het water te plonzen. Gelukkig is het aan de kust makkelijker om losloopgebieden te vinden.


Persoonlijk vind ik alleen wandelen een stuk minder gezellig dan met Sam. In mijn eentje lijkt het wandelen een doel te missen, met Sam is er altijd Sam die lekker aan het rennen is. Zelfs een korte pauze in de wandeling wordt een klein feestje. Sam die vol enthousiasme zijn botje te lijf gaat terwijl ik geniet van een kopje thee. Na negen jaar samen wandelen heb ik inmiddels een aardige verzameling aan leuke wandelingen binnen Nederland weten te vinden.

Op internet zijn er talloze blogs te vinden waarin wandelroutes beschreven worden gericht op mensen. Maar er zijn er niet zoveel gericht op mens en hond. Vandaar mijn nieuwe serie blogs speciaal voor wandelaars met hond! Zo ben je als hondeneigenaar niet meer gebonden aan altijd hetzelfde rondje in de buurt maar kun je ook op pad en lange wandelingen maken. Veel plezier met lezen en wandelen!


Wandelen met je hond

Ieder kiest zijn eigen pad!


Vandaag deel één.

Een winterse wandeling in Lage Vuursche.

Begin-en-eindpunt:

Hoge Vuurseweg 11
3749 AB Lage Vuursche

Wandeling:

Afstand: 10 km
Naam: Oertijdwandeling
grotendeels onverharde paden
Kans op modderplassen: groot!

Wandelen met je hond

Eeuwenoude beukenlanen en dennenbos wisselen elkaar af tijdens deze wandeling.

Wandelen met je hond

Een spannend doorkijkje in een stukje dicht begroeid dennenbos.


Om maar gelijk met de deur in huis te vallen. Theehuis ’t hoge erf is hondvriendelijk. Perfect dus om na de wandeling samen met je vierpotige metgezel bij te komen onder het genot van een kop hete chocolademelk en één van de overheerlijke broodjes die ze hier serveren. Mijn persoonlijke favoriet: de vegetarische hamburger!

Op de parkeerplaats bij het theehuis vind je naast het restaurant een informatiezuil met alle wandelingen in de omgeving erop. De wandeling die we vandaag gaan doen is de 10 km lange ‘Oertijdwandeling’. Hiervoor volgen we de paaltjes met een blauwe stip erop. Pas wel op, onderweg kom je ook paaltjes tegen die het ruiterpad aangeven, deze zijn eveneens gemarkeerd met een blauwe stip alleen hebben er dan een klein hoefijzer ingeschilderd. Best verwarrend dus. Ook ik ging hier bijna de fout in.


Wandelen met je hond

Wandelen met je hond

De wandeling laat je kennismaken met de bossen rondom Lage Vuursche. Je wandelt door dennen-en-beukenbossen en langs statige oude landhuizen. Onderweg passeer je meerdere oude grafheuvels, vandaar de naam ‘Oertijdwandeling’. Het grootste deel loopt over onverharde paden zonder ander verkeer. Er is één klein stukje waar je langs de weg loopt, dit omdat het koninklijke kasteel Drakensteyn het pad blokkeert en je hier omheen moet voor je Lage Vuursche in wandelt. Dit is het enige stukje dat de hond aan de lijn moet. Verder mag hij overal loslopen!
Voor de dorstige of hongerige wandelaar zijn er onderweg genoeg opties om even te pauzeren. Halverwege de wandeling passeer je het middenin de bossen gelegen restaurant ‘Buiten in de kuil‘ en niet veel later wandel je het dorpje Lage Vuursche zelf binnen. Genoeg opties voor een verwarmend of verkoelend drankje en verkwikkend hapje dus!

Wandelen met je hond

Tijdens deze winterse wandeling was er ook genoeg op de grond te zien. Zoals dit bevroren gras.

Wandelen met je hond

En een varen die hardnekkig probeert de winter te overleven.

 


Ik vond deze wandeling erg leuk en afwisselend. De sneeuw en sluiers mist in het bos hielpen hier wel in mee, dit gaf de omgeving een mysterieus uiterlijk. Sam was vooral te spreken over smeltende sneeuw die lekker diepe plassen had gevormd op het pad. Maar ook de optie om onderweg een drankje te doen maakt het erg aantrekkelijk voor een lekkere dag de natuur in. Dit is een wandeling voor alle jaargetijden. In het voorjaar heb je de frisse groene blaadjes aan de eeuwenoude eiken en beuken en in het najaar kleurt een groot deel van het bos rood en oranje. Deze wandeling gaat zeker niet gauw vervelen!


Wandelen met je hond

Meer informatie:

 

Op zoek naar inspiratie voor hondvriendelijk wandelen in binnen-en-buitenland? Kijk dan eens op mijn eerdere blogs: Beleef de winter op AmelandWandelen langs de Engelse kust of De perfecte zondagmiddag wandeling.


Engeland is in de ban van James Cook.

Je hebt de James Cook universiteit, de James Cook pub, James Cookstreet en het James Cook wandelpad. Wie is James Cook? En waarom zijn de Engelsen van hem in de ban?

 

James Cook - Great Ayton

De enige buurtsuper in het dorp.

James Cook - Great Ayton

Beeltenis van een jonge James Cook in Great Ayton.

 

 

 

 

 

 

 

James Cook was een Britse zeevaarder en cartograaf die leefde van 1728 tot 1779 en bekend werd vanwege zijn drie ontdekkingstochten naar de grote Oceaan. Tijdens deze reizen ontdekte hij onder meer Hawaï en Maui en voer dichter langs Antarctica dan ooit iemand anders gedaan had. Hij heeft als cartograaf een groot deel van de zeevaartkaarten in de Pacific vormgegeven. Hij stond bekend om zijn nauwkeurigheid en veel van zijn kaarten zijn nog vele jaren na Cook’s reizen gebruikt door zeevaarders. Tijdens een onenigheid met de lokale bevolking van Hawaï werd hij op 14 februari 1779 neergestoken en overleed aan de gevolgen hiervan.

 

James Cook - Great Ayton

Uitzicht vanuit de lucht over Great Ayton en de kenmerkende top van de berg Roseberry Topping (rechts van het midden).

 

Zoals wij onze zeevaarders en ontdekkingsreizigers op een voetstuk geplaatst hebben, zo hebben de Engelsen hetzelfde gedaan met hun helden. James Cook is er slechts eentje uit de lijst met bekende namen waar ook Sir Francis Drake (eerste Engelsman die de wereld rondzeilde) en George Everest (naamgever van Mount Everest) op prijken. Hun reizen spreken tot de verbeelding van velen. Wie is er niet opgegroeid met kinderboeken vol avonturen over ontdekkingsreizen, onbekende oorden en ontmoetingen met vreemde volken? Ook de geschiedenis van James Cook leest als een spannend boek. Wie had er nou niet Hawaï willen ontdekken?! Zo kun je tijdens een wandeling over het James Cook pad langs een grijze zee en onder een grijze hemel wegmijmeren bij het idee van wuivende palmbomen en witte stranden. James is hier begonnen aan de Engelse kust en toch is hij op Hawaï geëindigd. Dat moet mij ook lukken (hoewel dan natuurlijk liever niet met een mes tussen mijn ribben…).

 

James Cook - Great Ayton

Zodra je het dorp verlaat wandel je tussen de weilanden.

James Cook - Great Ayton

De omgeving van Great Ayton is typisch Engels.

James Cook - Great Ayton

Uitzicht op Roseberry Topping.

 

 

 

 

 

 

 

Zelf heb ik dit najaar gewandeld waar James als kind woonde en naar school ging. Het kleine dorpje Great Ayton. Niet meer dan een straat met smalle huizen, één buurtsuper, een handvol pubs en een koffietentje waar ze zelfgebakken scones verkopen. En een piepklein schooltje waar nu het James Cook museum is gevestigd (één van de drie in Engeland). Great Ayton ligt aan de noordrand van de Yorkshire Moors, een uurtje reizen ten zuiden van Newcastle. Rijdend richting het dorpje zie je al van verre een bijzonder gevormde berg boven het stadje uitsteken: Roseberry Topping. Grappige naam voor een berg hè, het klonk mij een beetje als een aardbeienijsje in de oren. En zo is de vorm van de berg ook, als een softijsje dat iets te lang in de zon heeft gestaan.

 

James Cook - Great Ayton

De route van vandaag.

James Cook - Great Ayton

Onder natuurlijke hagen door.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

James Cook - Great Ayton

En overal is de spitse punt van Roseberry Topping zichtbaar.

 

Vanuit Great Ayton wandel je tussen weilanden omringt door natuurlijke hagen door en langs oude boerderijen tot je uiteindelijk over een boerenerf heen moet. James Cook heeft hier als kind gewoond en na schooltijd gewerkt. Op het erf wordt je 300 jaar terug geworpen in de tijd terwijl je tussen de stenen gebouwen door wandelt en de eenden en kippen om je heen scharrelen. Ondertussen komen de boerderijhonden even kijken of je wat lekkers bij je hebt. Vanuit de boerderij wandel je richting de markante Roseberry Topping die je ongemerkt steeds dichter genaderd bent.

 

James Cook - Great Ayton

Iedere bezoeker van de boerderij is kans op een koekje voor de boerderijhonden!

James Cook - Great Ayton

Uitzicht op de boerderij waar James Cook woonde en werkte als kleine jongen.

 

 

 

 

 

 

 

James Cook - Great Ayton

Het uitzicht vanuit de boerderij op Roseberry Topping.

 

Naar verluid liep James dit stuk vaak in de ochtend om op de top van de berg te genieten van het uitzicht. Met helder weer kun je gemakkelijk de kustdorpjes zien liggen terwijl je aan de andere kant de platte bergtoppen van de Yorkshire Moors ziet. Als je na een stevige klim de top van Roseberry Topping hebt bereikt begrijp je ook wel waarom James hier graag kwam. Het uitzicht op zee moet op hem een onweerstaanbare aantrekkingskracht gehad hebben. Het glinsteren van het water en de horizon waar lucht en water in elkaar over lijken te gaan. Wat zou daarachter liggen?

 

James Cook - Great Ayton

Nog een klein stukje klimmen!

James Cook - Great Ayton

Maar dat wil niet zeggen dat je onderweg naar boven niet af en toe mag stoppen om te genieten van het uitzicht.

 

 

 

 

 

 

 

 

James Cook - Great Ayton

De platte ruggen van de Yorkshire Moors.

James Cook - Great Ayton

En aan de andere kant ze zee.

James Cook - Great Ayton

Even bijkomen….

James Cook - Great Ayton

Onderaan de berg staat een oude trekkershut.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Via een andere weg wandel je door een oud eikenbos weer terug richting Great Ayton. Mijmerend over ontdekkingsreizen, onontdekte zeeën en onbekende eilanden. Langzaam begin je te begrijpen hoe een kleine jongen bovenop die berg ooit het idee heeft gekregen om de wereld te ontdekken. Dit moet ook de fascinatie voor de Engelsen zijn. Het onbekende en mysterieuze. En ik kan dan ook niet anders dan in James’ voetsporen treden en mijn ontdekkingsreizen over onze kleine planeet voortzetten. Er valt nog zoveel te ontdekken!

De wandeling die ik gelopen heb kun je hier vinden.

 

James Cook - Great Ayton

Saltburn

Het is hartje zomer en Nederland klaagt. Het regent pijpenstelen en middagtemperaturen bereiken met moeite de 20 graden Celsius. Daar zitten we dan met zure gezichten; dit is geen terrasjesweer. De weerman wordt meestal als zondebok aangewezen, de arme man. Had hij geen beter weer voorspeld? Onder ons Nederlanders is praten/ discussiëren/ mopperen over het weer dagelijkse kost. We genieten ervan. En eigenlijk is het nooit goed. Of het nou twee weken lang 30 graden is: “Het gras is helemaal bruin!,” of twee weken regent: “We lopen te soppen in onze slippers!.”

Saltburn - pier

Uitzicht over het strand. Met een klein trammetje kun je van boven in het stadje naar het lager gelegen strand gebracht worden.

Saltburn - pier

De hele pier is versierd met gehaakte beestjes die het leven in de oceaan voorstellen. Schattig toch?

Saltburn - pier

‘Echte’ mannen aan het vissen terwijl vrouw en kinderen van hun fish & chips genieten.

Saltburn - strand

Hier is het nog rustig op het strand. Maar een half uurtje later stroomt het helemaal vol met mensen. Niet dat het weer beter werd, maar gewoon, omdat het een weekend is!

Deze zomer kreeg ik de kans om het land te bezoeken, waar qua weersomstandigheden, zelfs wij als Nederlanders medelijden mee hebben. Ik mocht één dag gaan wandelen en sfeer proeven aan de Engelse kust! Kliffen, brede stranden en fish & chips. “England, here I come!” De bestemming was Saltburn by the Sea in het district Yorkshire. Een onopvallend dorpje aan de oostkust waar de meeste van ons nog nooit van gehoord hebben en waarschijnlijk ook nooit zullen komen. Fervente wandelaars kennen het misschien als onderdeel van de Cleveland Way: een meerdaags wandelpad waarbij je heel Yorkshire doorkruist. Maar verder blijft Saltburn voor velen slechts een stipje op de kaart.

Slatburn - Cleveland way

Oei, daar komt weer een stevige bui aan.

Saltburn - Cleveland way Saltburn - Cleveland way

 

Saltburn - Cleveland way

Saltburn - Cleveland way

 

 

 

 

 

 

 

Zo niet voor de Engelsen zelf! Saltburn heeft alles wat veel inwoners van Yorkshire zoeken: er is een lange houten pier het water in met aan het begin een gokhal vol pingelende spelletjesmachines; de golven zijn perfect voor surfers; het strand is breed en je kunt er de beste fish & chips van Yorkshire krijgen. Waar je ook komt aan de Engelse kust, er zit altijd wel een restaurantje met de beste fish & chips van heel Engeland.

Saltburn ligt in een brede baai met aan één kant hoge kliffen en aan de andere kant uitzicht op industrie en windmolenparken. “Niet echt aantrekkelijk” zul je denken. Inderdaad, rokende schoorstenen en windmolens dragen niet echt bij aan het gevoel van een dagje strand. Maar hé, trekkem wij niet met zijn allen richting IJmuiden en Wijk aan zee op een mooie zomerse dag in Nederland?

Saltburn - Cleveland way

Langzaam komt de bui dichterbij. Maar dat maakt het landschap er niet minder mooi op!

Saltburn - Cleveland way Saltburn - Cleveland way Saltburn - Cleveland way

 

 

 

 

 

Sfeer. Dat is wat Saltburn voor mij aantrekkelijk heeft gemaakt. Om even terug te komen op het stukje over ‘ons’ klagende Nederlanders. De dag dat ik Saltburn bezocht was half zonnig, rond de 20 graden met af en toe een buitje. Voor mijn gevoel zeker geen hartje zomer! Maar geen Engelsman of-vrouw die zich hier iets van aantrekt! Af en toe laat de zon zich zien en daarbij is het weekend en zomervakantie in één! Dus: op naar het strand! Schepjes mee, bikini aan, surfboard onder de arm en gaan! Het strand is een verzameling van spelende kinderen, honden, klapstoeltjes en zandkastelen. Op de pier staan de ‘echte’ mannen met indrukwekkende hengels hun avondmaal bij elkaar te vissen terwijl de zee gedomineerd wordt door jongens met net iets te lang haar en dikke wetsuits op surfboards. Niemand hoor je hier klagen. Terwijl ik als echte Nederlander mijn jas maar weer heb aangetrokken en me afvraag “wanneer het nou eens zomer wordt,” genieten de Engelsen van het strand en zetten hun zonnebril nog maar wat hoger op hun neus.

Saltburn - Cleveland way

En dan begint het ineens keihard te hagelen! Zelfs de koeien besluiten tijdelijk te schuilen in de luwte van een oud huis.

Saltburn - Cleveland waySaltburn - Cleveland way

 

 

 

 

 

Saltburn - Cleveland way

Van alles wat ik in Saltburn gedaan heb die dag: een lange wandeling over de kliffen, een heerlijke lunch, soppen door de modder na een regenbui en me verbazen over het mooie uitzicht, is de sfeer me toch wel het meeste bijgebleven. Vrolijk, positief en ongeremd. Cultuur noemen we dit in Nederland. Wij Nederlanders houden van mopperen op het weer terwijl Engelsen bij ieder straaltje zon spontaan in korte broek verschijnen. Ik houd ervan, onze cultuurverschillen, het maakt dat we elkaar en onszelf net iets meer waarderen en om elkaar kunnen lachen. Maar soms, heel soms, regent het hartje zomer in Nederland pijpenstelen en dan denk ik terug aan Engeland. Als ik dan even mijn gemopper aan de kant schuif en op mijn slippers door de plassen ren, dan voel ik mij de gelukkigste mens op aarde!

Nog meer lezen over Engeland? Lees dan mijn blogs over Cornwall en Schotland.

De wandeling die ik gemaakt heb vind je hier.